Al sedert de bonte boerkes hier in huis zijn kon ik na enkele weken een paar veel gebruikte woordjes tussen hun getater verstaan. Het zijn niet echt goede praters.
Ondertussen zegt Flouke ook duidelijk verstaanbaar haar naam.
Pucootje zei een paar woordjes maar de grootste prater is Angel. Ze is meester in het nazeggen van alles wat ze hoort. Ze stopt ook nooit met praten, alleen als ze aan het eten is stopt het heel even.
Sedert kort neemt ook Puco woordjes van haar over en soms moet ik kijken wie van de twee iets zegt. Puco blijft echter een bescheiden prater.
Sedert vandaag zegt Angel “zotte pitoe”. Als ze gek doet zeg ik dat immers tegen haar.
Het is onmogelijk om alles wat ze zegt neer te schrijven maar ik blijf me verbazen over hun vermogen om zo perfect een stem of geluid na te bootsen. Van het geluid van de telefoon, het geblaf van een hond tot mijn eigen stem.
Angel herhaalt ook de dingen die ik tegen Pucootje zeg en door haar hoor ik hoe ik mijn lieve jongen soms betuttel. Ik praat altijd zachtjes tegen hem om hem op zijn gemak te stellen en dat doet zij ook.
Vaak zit ik gewoon te luisteren naar hen, zonder zelf iets te zeggen en heel vaak zit ik te grinniken om wat ik hoor. Gelukkig hoor ik alleen lieve woordjes … per slot van rekening herhalen ze wat ik zeg 
