To caïque or not to caïque... that's the question!

Een 3-tal maanden geleden kwam er een baby-caïque mijn vogelfamilie aanvullen. Hij was niet echt gepland maar als ik eerlijk ben is bijna geen enkele van mijn dieren gepland.

Het was een hulpeloos, lelijk en schreeuwend monstertje. Ik werd echter tot over mijn oren verliefd en papte hem op tot hij zelfstandig kon eten. Hij nam er echt zijn tijd wel voor en tijdens de laatste weken begon ik al te vrezen dat hij nooit zelfstandig zou worden. Zijn zus at immers al weken alleen. Maar opeens... ging hij eten van alles wat ik hem aanbood: fruit, groenten, zaden, pellets...

Ik ging met hem naar de vogelarts voor een checkup en om te wieken want voor zijn eigen veiligheid was het echt wel nodig om zijn vliegkunsten te beperken.  Op die manier kon hij ook met mij naar buiten om te genieten van een wereld die veel groter was dan de woonkamer. En... kon hij ook niet op de kooi van de grijsjes vliegen met het risico een teen afgebeten te worden.

Hij kreeg de naam: Akiko. 

Dat caïques zeker geen beginnersvogels zijn wist ik al en dat bewijst mijn eigenwijze, speelse deugniet elke dag. Ze hebben een sterk willetje en als iets niet naar hun zin is laten ze dat voelen met hun snavel. Als "baasje" moet je dan echt even doorzetten.

Hun gekke gedrag maakt echter alles goed! Niets is veilig voor hun grijpgrage bek en pootjes. Mijn grootste uitdaging is om fotootjes te maken van mijn kleine monstertje... hij is zo vlug dat er meestal enkel nog een stuk staart op de foto staat! Ook mijn gsm vindt hij superspeelgoed. Zodra ik die open klap rent hij over mijn arm naar het scherm om zichzelf te bewonderen. 

Een spiegel toont alleen een concurrent die op de schouder van "zijn" vrouwtje zit en die valt hij dan ook aan. 

Douchen is het hoogtepunt van de dag voor Akiko. Hij doet dat meestal op de gootsteen waar ik een klein straaltje uit de kraan laat lopen. Hij duikelt er onder, rent heen en weer en de helft van de keuken staat onder water door zijn gefladder. Hij is daarvoor geen uitzondering op de rest van mijn vogels want ook die genieten enorm van badderen.

Zou ik een caïque aanraden? Als je veel zin voor humor hebt, geen schrik hebt om eens een "kneep" te krijgen en je heel veel tijd aan ze kan besteden... doen!... en anders ... kies je beter voor een goudvisje.

Ik heb nog geen seconde spijt gehad dat hij erbij is gekomen en elke dag maakt hij me aan het lachen, deze kleine clown.

Missen…

Het is avond en de meeste van mijn troetels hebben hun slaapplekje al ingenomen. Nog 3 van hen hebben nog geen zin om te slapen: Flouke de bergparkiet en Puco en Angel, mijn 2 grijsjes.

De grijsjes hebben allebei een behoorlijk repertorium opgebouwd en kletsen mij de oren van het lijf. Flouke blijft klaaglijk steeds haar naam herhalen tot ze in slaap valt. TV-kijken of naar muziek luisteren lukt minder goed met mijn kletskousen maar ik zou hun gezelschap niet meer kunnen missen.

En net over het “missen” gaat dit stukje. Regelmatig lees ik op fora dat er iemand zijn of haar vogel is weggevlogen. Gelukkig, hout vasthouden, kan ik me alleen maar het gevoel voorstellen dat je daarbij moet hebben. De onzekerheid of je lieveling het overleeft… waar hij/zij terecht komt… Je kan alleen maar hopen dat hij/zij gevonden wordt voor het te laat is.

Sommigen hebben geluk en krijgen hun papegaai of parkiet terug maar meestal horen ze er nooit nog iets van.

Diegenen die het overleven worden gevangen door mensen of verwilderen. En dan? Wat doet iemand met een vogel die hij vangt? Je kan met een ring al een pak uitzoeken maar niet iedereen weet dat. Als je zelf vogels hebt lijkt het allemaal zo logisch he? Veel vogels zijn echter ook niet geringd en dan is het zoeken naar een eigenaar bijna onbegonnen werk. Steeds meer eigenaars laten hun vogel chippen, zeker als het een waardevol dier is.

Gevonden vogels blijven soms bij de vinder of worden aan een kennis doorgegeven, of komen in een asiel terecht. Flouke is ook zo’n gevonden vogel. Zij kwam bij VZW Nally’s Papegaaienopvang terecht, ik zag haar en viel onmiddellijk voor haar en… adopteerde haar. Soms vraag ik me af of er ergens iemand is die haar misschien vreselijk mist of het iemand was die haar luide schreeuw niet kon verdragen en haar opzettelijk los liet. Jammer genoeg gebeurd dit ook.

Ik heb vogels… veel vogels…. maar ik mag er niet aan denken dat ik één van hen zou moeten missen.  Als ooit de dag komt dat ik niet naar behoren meer voor hen kan zorgen hoop ik dat elk van hen een liefdevolle thuis vindt waar ze ook gemist zouden worden als ze er niet meer zijn.