Hier ben ik weer...

Wat is het lang geleden dat ik nog een blogje postte! Het vorige jaar verloor ik onverwacht op korte tijd een paar vrienden en familieleden en zoiets heeft impact op een mens. De zin om te schrijven was er niet meer.

Ook bij mijn gevleugelde vriendjes ging de natuur zijn gang en Pebbles, de valkparkiet en Duckje de catharinaparkiet kwamen aan het einde van hun vogelleventje.

Ook daar was ik van onder de indruk. 

Als je veel diertjes hebt weet je dat je die ook ooit moet laten gaan.  Ik ben echter een voorstander van euthanasie: geen nodeloos rekken van lijden, noch voor mens, noch voor dier. Bij beide vogels ging het echter enorm vlug en moest ik geen beslissing nemen: Pebbles stierf in mijn handen en Duckje vond ik s morgens dood. Zijn maatje, Daffy, zat zijn kopje te kroelen. 

Er kwamen onlangs ook 2 grasparkietjes, Banaan en Kiwi, bij me wonen en ik zocht ook een nieuwe partner voor Daffy, de catharina: Duckje II. Dat laatste bleek geen goed idee want beide kunnen elkaar niet luchten. Na een aantal mislukte pogingen om ze te koppelen heb ik me erbij neergelegd dat het niet klikt. Ze zien elkaar en zitten naar elkaar te roepen ... of is het schelden? Who knows...

Puco en Angel, de grijsjes, hebben ondertussen en steeds grotere woordenschat en als ik s avonds TV kijk of op de computer bezig ben, zit ik vaak tranen te lachen met hun fratsen. 

Met Chablis, de valkparkiet, ga ik om de 2 weken naar de vogelarts. Zijn bekje moet iedere keer worden bijgeknipt omdat het zo vlug groeit. Hij weet, wanneer ik het transportkooitje neem, dat het weer zover is en vertikt het dan om op mijn hand te stappen. 

Het is ook al schandalig lang geleden dat ik nog eens naar Nally's papegaaienopvang ging. De vrienden die ik er maakte onder de vrijwilligers en Nathalie zelf houden echter contact en houden me op de hoogte over het reilen en zeilen bij de krombekjes.

Soms, als ik een fysiek slechte dag heb, foeter ik wel eens dat er weer pluimen of zaad ligt maar als ik heel eerlijk ben was elke adoptie een goede keuze. Ik zou ze echt niet kunnen missen!

Straffen?

Ik ben op facebook lid van verschillende papegaaiengroepen. Vroeger gaf ik daar regelmatig mijn mening maar nu hou ik me vooral afzijdig omdat ik zo vaak foute raad lees door zelfverklaarde experten die bij tegenspraak soms echt grof worden.

Ik zie regelmatig nieuwe leden verschijnen en van sommige denk ik onmiddellijk "dit gaat niet goed lopen". Babyvogels zijn o zo schattig en hun aanhankelijkheid doet je smelten. De baby's worden echter volwassen en de hormonen doen hun intrede en dan... begint voor veel eigenaars de miserie.

Hun schat begint te gillen, te bijten, wil plots niet meer komen en dan gaan ze aan de alarmbel trekken met de vraag "wat kan ik doen?"

De voornaamste raad die ik kan geven is: ga ten rade bij een echte papegaaientherapeut, volg een cursus en liefst nog voor je beslist om een papegaai in huis te nemen. Ga langs bij iemand die papegaaien heeft, liefst met oudere dieren en kijk en luister. Of ga naar een papegaaienopvang en ga gewoon eventjes na hoeveel er wel al niet zijn afgestaan wegens "niet handelbaar". Het zijn leuke dieren maar niet geschikt voor iedereen. Luister eens naar hun geschreeuw en vraag jezelf af of je hier wel tegen bestand bent als je zelf onder stress staat door je werk of huishouden? Kan je het wel opbrengen om elke dag een aantal uren met je gaai bezig te zijn? Kan je rustig blijven als je vogel weer iets stuk beet of de vloer onder de pluimen ligt als je thuis komt? De meeste mensen denken dat ze het wel kunnen maar heel vaak verandert hun lieveling na een tijd toch van thuis en eigenaar, meestal met de reden:"te weinig tijd". 

Waar ik me vooral aan erger is het feit dat sommigen hun papegaai straffen. Ze plaatsen hem ergens apart, in het donker of nog erger in een doos, beginnen er tegen te roepen, schudden aan de kooi, enz... Een papegaai is een prooidier en denkt anders dan wij (roofdieren). Verplaats je in hun manier van leven, waar ze in de natuur steeds op hun hoede moeten zijn, en tracht hen te begrijpen in plaats van te straffen. Als jonge vogel mochten ze de hele tijd bij baasje zitten, kregen pakken aandacht maar dat verwatert, ze worden groter en de aandacht vermindert van de persoon waar ze al hun vertrouwen gaven... Gevolg? Inderdaad!

Laat ons duidelijk wezen, een papegaai is geen hond of poes en vraagt een andere aanpak. Je eigen houding beïnvloed hun gedrag. Als je zelf gaat roepen gaat de papegaai nog luider roepen en geloof me, je kan het echt niet winnen van een papegaai! 

Ik ben gek op al mijn vogels maar  weet dat ze al mijn tijd en energie opslorpen. Neen, ik zou het niet anders willen, het is een bewuste keuze die ik heb gemaakt en neen ik ben nooit boos op ze maar op mezelf als er eens gebeten wordt want dan probeerden ze me duidelijk te maken dat ze iets niet wilden en ik zag het niet. 

Puco, de grijze roodstaart, is voor mij het grootste bewijs dat je met geduld, een zachte aanpak, soms met een stap achteruit, enorm veel kan bereiken. Ook met een gehavende, gemutileerde papegaai die alle vertrouwen in de mens kwijt was. Een rustige, begrijpende eigenaar bereikt een massa bij een papegaai. Straffen? NO WAY!

De nieuwkomer...

Na het afscheid van mijn hondje Fien en 3 maanden later van poes Tweety, had ik even geen zin om te bloggen. Als je een dier zo vele jaren bij je hebt zijn ze een deel van je familie geworden. Je houdt rekening met ze, in alles wat je doet. En plots zijn ze er niet meer...
Ja, ze waren oud en hebben een goed leven gehad maar het verdriet is er niet minder om.
Ik heb lang getwijfeld maar besloot dan toch weer een harig vriendje in huis te halen. Geen pup, want ik ben niet van plan om het kweken van pups te sponsoren.

Ik ging op verschillende pagina's van asielen op zoek naar een klein hondje. Ik vind grote rassen best leuk maar fysiek kan ik ze niet meer aan.  Lange wandelingen kunnen immers niet meer. Het huis en de tuin leent er zich ook niet voor.

Ik vond via een Facebook plots een gedeelde foto van een mevrouw die een goede thuis zocht voor haar shih tzu Tito. Ik nam contact op, het klikte, en nu is hij hier ondertussen al meer dan een week.

Toen het beestje hier binnen kwam werd hij overweldigd door alles. Mijn teefje Anouk die duidelijk maakte dat zij baas was en ... al mijn vogels!
Gelukkig zijn mijn vogels gewoon om een hond te zien en reageerden ze niet op hem. Hij, wist niet waar eerst kijken. Ik zag onmiddellijk dat hij enkel wilde spelen en wist dat het goed zou komen.

Iedere keer Tito tegen een kooi springt zeg ik "Tito neen" en beloon hem als hij onmiddellijk luistert. Na een week hoef ik niets meer te zeggen want Angel, de grijze roodstaart, heeft die job over genomen: zodra Tito voorbij de kooi loopt zegt ze "Tito neen" en even later "Goed zo!"

De kooi van Chabliske, de valkparkiet, staat tegen de achterkant van de zetel. Tito ligt dan op de leuning met zijn neus tegen de tralies en Chablis reageert zelfs niet op hem. Geen gefladder, geen geroep...

De enige die agressief op Tito reageert is Akiko, de caïque. Net van hem verwachtte ik het niet echt omdat hij sociaal is naar mensen toe. Ah, met wat training komt het allemaal goed.
Mijn vogels hebben me geleerd dat je met geduld enorm veel kan bereiken.

Ondertussen merk ik dat de hormonale periode weer is aangebroken voor de birdies. Ze zijn bijzonder actief en luidruchtig. Gelukkig heb ik verdraagzame buurtjes! Zelf heb ik er weinig last van, uitgezonderd als ik een telefoontje krijg want dan ... moet ik me even in de badkamer terugtrekken om verstaanbaar te zijn.

Volgende week komen er waarschijnlijk nog 2 valkparkietjes mijn vogelfamilie vergroten. Ze zijn natuurlijk welkom.

Ik kan onmogelijk het gevoel van voldoening en het plezier die ik heb van mijn dieren beschrijven. Zoiets moet je zelf ondervinden maar ik... ik ben gek op ieder van hen!

To caïque or not to caïque... that's the question!

Een 3-tal maanden geleden kwam er een baby-caïque mijn vogelfamilie aanvullen. Hij was niet echt gepland maar als ik eerlijk ben is bijna geen enkele van mijn dieren gepland.

Het was een hulpeloos, lelijk en schreeuwend monstertje. Ik werd echter tot over mijn oren verliefd en papte hem op tot hij zelfstandig kon eten. Hij nam er echt zijn tijd wel voor en tijdens de laatste weken begon ik al te vrezen dat hij nooit zelfstandig zou worden. Zijn zus at immers al weken alleen. Maar opeens... ging hij eten van alles wat ik hem aanbood: fruit, groenten, zaden, pellets...

Ik ging met hem naar de vogelarts voor een checkup en om te wieken want voor zijn eigen veiligheid was het echt wel nodig om zijn vliegkunsten te beperken.  Op die manier kon hij ook met mij naar buiten om te genieten van een wereld die veel groter was dan de woonkamer. En... kon hij ook niet op de kooi van de grijsjes vliegen met het risico een teen afgebeten te worden.

Hij kreeg de naam: Akiko. 

Dat caïques zeker geen beginnersvogels zijn wist ik al en dat bewijst mijn eigenwijze, speelse deugniet elke dag. Ze hebben een sterk willetje en als iets niet naar hun zin is laten ze dat voelen met hun snavel. Als "baasje" moet je dan echt even doorzetten.

Hun gekke gedrag maakt echter alles goed! Niets is veilig voor hun grijpgrage bek en pootjes. Mijn grootste uitdaging is om fotootjes te maken van mijn kleine monstertje... hij is zo vlug dat er meestal enkel nog een stuk staart op de foto staat! Ook mijn gsm vindt hij superspeelgoed. Zodra ik die open klap rent hij over mijn arm naar het scherm om zichzelf te bewonderen. 

Een spiegel toont alleen een concurrent die op de schouder van "zijn" vrouwtje zit en die valt hij dan ook aan. 

Douchen is het hoogtepunt van de dag voor Akiko. Hij doet dat meestal op de gootsteen waar ik een klein straaltje uit de kraan laat lopen. Hij duikelt er onder, rent heen en weer en de helft van de keuken staat onder water door zijn gefladder. Hij is daarvoor geen uitzondering op de rest van mijn vogels want ook die genieten enorm van badderen.

Zou ik een caïque aanraden? Als je veel zin voor humor hebt, geen schrik hebt om eens een "kneep" te krijgen en je heel veel tijd aan ze kan besteden... doen!... en anders ... kies je beter voor een goudvisje.

Ik heb nog geen seconde spijt gehad dat hij erbij is gekomen en elke dag maakt hij me aan het lachen, deze kleine clown.

Missen…

Het is avond en de meeste van mijn troetels hebben hun slaapplekje al ingenomen. Nog 3 van hen hebben nog geen zin om te slapen: Flouke de bergparkiet en Puco en Angel, mijn 2 grijsjes.

De grijsjes hebben allebei een behoorlijk repertorium opgebouwd en kletsen mij de oren van het lijf. Flouke blijft klaaglijk steeds haar naam herhalen tot ze in slaap valt. TV-kijken of naar muziek luisteren lukt minder goed met mijn kletskousen maar ik zou hun gezelschap niet meer kunnen missen.

En net over het “missen” gaat dit stukje. Regelmatig lees ik op fora dat er iemand zijn of haar vogel is weggevlogen. Gelukkig, hout vasthouden, kan ik me alleen maar het gevoel voorstellen dat je daarbij moet hebben. De onzekerheid of je lieveling het overleeft… waar hij/zij terecht komt… Je kan alleen maar hopen dat hij/zij gevonden wordt voor het te laat is.

Sommigen hebben geluk en krijgen hun papegaai of parkiet terug maar meestal horen ze er nooit nog iets van.

Diegenen die het overleven worden gevangen door mensen of verwilderen. En dan? Wat doet iemand met een vogel die hij vangt? Je kan met een ring al een pak uitzoeken maar niet iedereen weet dat. Als je zelf vogels hebt lijkt het allemaal zo logisch he? Veel vogels zijn echter ook niet geringd en dan is het zoeken naar een eigenaar bijna onbegonnen werk. Steeds meer eigenaars laten hun vogel chippen, zeker als het een waardevol dier is.

Gevonden vogels blijven soms bij de vinder of worden aan een kennis doorgegeven, of komen in een asiel terecht. Flouke is ook zo’n gevonden vogel. Zij kwam bij VZW Nally’s Papegaaienopvang terecht, ik zag haar en viel onmiddellijk voor haar en… adopteerde haar. Soms vraag ik me af of er ergens iemand is die haar misschien vreselijk mist of het iemand was die haar luide schreeuw niet kon verdragen en haar opzettelijk los liet. Jammer genoeg gebeurd dit ook.

Ik heb vogels… veel vogels…. maar ik mag er niet aan denken dat ik één van hen zou moeten missen.  Als ooit de dag komt dat ik niet naar behoren meer voor hen kan zorgen hoop ik dat elk van hen een liefdevolle thuis vindt waar ze ook gemist zouden worden als ze er niet meer zijn.

Babbelkousen

Al sedert de bonte boerkes hier in huis zijn kon ik na enkele weken een paar veel gebruikte woordjes tussen hun getater verstaan. Het zijn niet echt goede praters.

Ondertussen zegt Flouke ook duidelijk verstaanbaar haar naam.

Pucootje zei een paar woordjes maar de grootste prater is Angel. Ze is meester in het nazeggen van alles wat ze hoort. Ze stopt ook nooit met praten, alleen als ze aan het eten is stopt het heel even.

Sedert kort neemt ook Puco woordjes van haar over en soms moet ik kijken wie van de twee iets zegt. Puco blijft echter een bescheiden prater.

Sedert vandaag zegt Angel “zotte pitoe”. Als ze gek doet zeg ik dat immers tegen haar.

Het is onmogelijk om alles wat ze zegt neer te schrijven maar ik blijf me verbazen over hun vermogen om zo perfect een stem of geluid na te bootsen. Van het geluid van de telefoon, het geblaf van een hond tot mijn eigen stem.

Angel herhaalt ook de dingen die ik tegen Pucootje zeg en door haar hoor ik hoe ik mijn lieve jongen soms betuttel. Ik praat altijd zachtjes tegen hem om hem op zijn gemak te stellen en dat doet zij ook.

Vaak zit ik gewoon te luisteren naar hen, zonder zelf iets te zeggen en heel vaak zit ik te grinniken om wat ik hoor. Gelukkig hoor ik alleen lieve woordjes … per slot van rekening herhalen ze wat ik zeg

Reuzenstappen…

Puco verhuisde vorige vrijdag naar een grote kooi. Nathalie hielp me daarbij met raad en daad en keek hem ook nog eens na. Alle wondjes zijn nu volledig genezen. Ze toonde me ook hoe de kooi het best kon worden ingericht naar zijn noden.

De eerste dagen viel hij nog regelmatig naar beneden van zodra hij van iets schrok, langzaam maar zeker werd hij echter zekerder en begon de hele kooi rond te klimmen. Tot… gisterenavond ik naar bed wilde gaan rond middernacht en getrippel hoorde!  Tot mijn verbazing trippelde Puco door de woonkamer. Het deurtje sloot niet goed af en hij nam van de gelegenheid gebruik om van de vrijheid te proeven.

Hem vangen en terug in de kooi steken was geen optie door het late uur. Ik moet wat rekening houden met mijn buren. Dus liep ik even traag achter hem aan tot hij terug aan zijn kooi kwam en langs de buitenkant naar boven kroop. Voor zijn veiligheid, ik heb twee hondjes, vond ik het beter om die nacht wakker te blijven voor het geval hij van de kooi af zou vallen in een paniekreactie. Hij sliep… ik niet.

Vandaag heeft hij de hele dag buiten de kooi doorgebracht en liet me zelfs, met afgewend hoofd, tot op zo n 20 cm naderen. Deze nacht ga ik wel slapen, zij het met één oog open want ik laat hem vrij op zijn kooi.

Met Angel gaat het ook super. Hij praat zonder ophouden en ik moet echt alle licht en geluid dempen voor hij stopt. Zijn lichaamstaal moet ik echter nog wat leren kennen want deze morgen was ik hem aan het kroelen tot hij plots mijn vinger een stevige knauw gaf. Hij is gek op mijn zoon en als die binnen komt gaat hij als een baby piepen voor aandacht.

Flouke is ook al zo n schatje! Ze reageert telkens ze mijn stem hoort en komt zodra ik haar kooi nader. Morgen verhuist ze naar haar definitieve kooi want momenteel zit ze nog in een geleende kooi waar ze alle zaadjes uit kon gooien. Met een wilgentakje kan ze zich eindeloos amuseren. Ze rolt ermee over de bodem van de kooi en flappert met haar vleugeltjes van plezier.

Ook met alle andere vogeltjes gaat het prima ook al zijn er verschillende momenteel in de rui. Ik geef ze wat vaker een sproeibeurt en dat wordt steeds in dank aangenomen. Kurt is wat minder pittig maar hij is dan ook al ouder en misschien vraagt de rui wat meer energie van hem. De valkparkietjes, agapornis en grasparkietjes blijven echter tetteren en spelen en hebben er weinig last van.

Ook CocoFientje en CocoPaco verliezen pluimpjes. Gelukkig zijn de hormonen weer op normaal niveau en zijn ze weer even lief als ervoor.

Riki, de kakariki, verloor 1 grote pluim en tot nu toe is het daarbij gebleven. Hij neemt een korstje of stukje appel uit mijn hand aan dus ook met hem gaat het super.

Er kruipt veel tijd in de verzorging en het aandacht geven maar wat ik ervoor terug krijg is onbetaalbaar. Ik had nooit kunnen dromen dat ik zo veel vogels zou hebben maar ik zou er geen enkele van kunnen missen. En moet ik er eens een nachtje mijn slaap voor laten… ah, dat moet kunnen!