De nieuwkomer...

Na het afscheid van mijn hondje Fien en 3 maanden later van poes Tweety, had ik even geen zin om te bloggen. Als je een dier zo vele jaren bij je hebt zijn ze een deel van je familie geworden. Je houdt rekening met ze, in alles wat je doet. En plots zijn ze er niet meer...
Ja, ze waren oud en hebben een goed leven gehad maar het verdriet is er niet minder om.
Ik heb lang getwijfeld maar besloot dan toch weer een harig vriendje in huis te halen. Geen pup, want ik ben niet van plan om het kweken van pups te sponsoren.

Ik ging op verschillende pagina's van asielen op zoek naar een klein hondje. Ik vind grote rassen best leuk maar fysiek kan ik ze niet meer aan.  Lange wandelingen kunnen immers niet meer. Het huis en de tuin leent er zich ook niet voor.

Ik vond via een Facebook plots een gedeelde foto van een mevrouw die een goede thuis zocht voor haar shih tzu Tito. Ik nam contact op, het klikte, en nu is hij hier ondertussen al meer dan een week.

Toen het beestje hier binnen kwam werd hij overweldigd door alles. Mijn teefje Anouk die duidelijk maakte dat zij baas was en ... al mijn vogels!
Gelukkig zijn mijn vogels gewoon om een hond te zien en reageerden ze niet op hem. Hij, wist niet waar eerst kijken. Ik zag onmiddellijk dat hij enkel wilde spelen en wist dat het goed zou komen.

Iedere keer Tito tegen een kooi springt zeg ik "Tito neen" en beloon hem als hij onmiddellijk luistert. Na een week hoef ik niets meer te zeggen want Angel, de grijze roodstaart, heeft die job over genomen: zodra Tito voorbij de kooi loopt zegt ze "Tito neen" en even later "Goed zo!"

De kooi van Chabliske, de valkparkiet, staat tegen de achterkant van de zetel. Tito ligt dan op de leuning met zijn neus tegen de tralies en Chablis reageert zelfs niet op hem. Geen gefladder, geen geroep...

De enige die agressief op Tito reageert is Akiko, de caïque. Net van hem verwachtte ik het niet echt omdat hij sociaal is naar mensen toe. Ah, met wat training komt het allemaal goed.
Mijn vogels hebben me geleerd dat je met geduld enorm veel kan bereiken.

Ondertussen merk ik dat de hormonale periode weer is aangebroken voor de birdies. Ze zijn bijzonder actief en luidruchtig. Gelukkig heb ik verdraagzame buurtjes! Zelf heb ik er weinig last van, uitgezonderd als ik een telefoontje krijg want dan ... moet ik me even in de badkamer terugtrekken om verstaanbaar te zijn.

Volgende week komen er waarschijnlijk nog 2 valkparkietjes mijn vogelfamilie vergroten. Ze zijn natuurlijk welkom.

Ik kan onmogelijk het gevoel van voldoening en het plezier die ik heb van mijn dieren beschrijven. Zoiets moet je zelf ondervinden maar ik... ik ben gek op ieder van hen!