De kennismaking

De eerste dagen liet ik CocoPaco en CocoFientje zo veel mogelijk wennen. Ik liet ze in hun kooi om hen toe te laten alles en iedereen in het huis te leren kennen van op een veilige afstand. Ik had al gemerkt dat CocoFientje, zodra ik met mijn handen aan de kooi kwam probeerde te bijten. Het zou dus zeker geen makkelijke klus worden maar… ik verdomde het om die beestjes hun hele leven in een kooi te laten slijten!

Na een paar dagen, nam ik een paar keer diep adem en opende de deur van CocoPaco. Ik had een opstapstok en hield hem uitnodigend voor de deur terwijl ik zachtjes tegen hem sprak. Ik had het niet verwacht maar hij klauterde uit de kooi en kwam op de stok. Voor heel even dan toch ….Hij vloog een paar rondjes door de woonkamer (ik had gemaakt dat hij niet tegen een venster kon vliegen) en landde op de grond. Tja en daar stond ik dan… zou hij willen opstappen? Hij deed het! Dat ging dus veeeeeel makkelijker dan ik dacht! Ik hield de stok in zijn kooi en hij stapte ook daar enorm makkelijk op zijn zitstok. Wat een succes! Ik prees hem overdadig en beloonde hem met iets lekkers.

Nu was het de beurt aan CocoFientje! Ik hoopte op hetzelfde scenario want de vorige eigenaars hadden me verteld dat ze “vroeger” nog tam was geweest. Ik opende het deurtje en ook bij haar hield ik de stok voor, maar… ze gromde en beet naar de stok. Haar ogen flikkerden als een kerstlampje (pinnen noemen ze dat) en haalde uit terwijl ze langs de zijkant van het deurtje bovenop haar kooi klom. Ook zij vloog een paar rondjes en landde piekfijn terug op haar kooi. Ze bleef echter bijten naar de stok waaruit ik besloot dat ze er bang voor was en ik vond het beter om haar toch eventjes op haar kooi tot rust te laten komen.

Nadat ze wat had rondgehuppeld op de kooi ging ik er langzaam terug naartoe. Ze begon weer te pinnen…. ik bleef echter rustig tegen haar praten en bracht heel traag mijn arm en hand omhoog. Ze bleef zitten… ik bracht mijn arm tot vlak voor haar tot vlak voor haar borst. Ik had iets lekkers in mijn andere hand en lokte haar zo op mijn arm. Ik kraaide bijna victorie want mijn meisje stapte op mijn arm ze maar …ze beet ondertussen vliegensvlug in de vinger van mijn andere hand! Het bloed liep er uit maar toch moest ik even doorzetten: ik zakte met haar op de arm tot net in de kooi en sloot de deur voor ze me net weer kon bijten. Ik bleef zachtjes praten en ook zij kreeg nadien iets lekkers.

Ik was best tevreden met deze eerste kennismaking, ondanks mijn “oorlogswonde” hahaha! Het was de aanzet om ze elke dag hun vleugels te laten strekken, iets wat ze jaren niet meer hadden kunnen doen. Elke dag iets langer… elke dag wat meer vrijheid om gewoon papegaai te kunnen zijn.

De zoektocht

Tussen het besluit dat je klaar bent voor een papegaai en de aanschaf ervan hoeft er niet veel tijd te zitten. Je vindt ze zelfs bij Tom en Co tegenwoordig! Of de vogel dan ook getest is weet ik niet. Ik wou geen jong dier maar, zoals met mijn andere dieren, een zoveelste kansjesvogel.

Mijn absolute voorkeur ging naar een rosé kaketoe maar ik vond alleen jonge dieren en begon me steeds meer te verdiepen in andere soorten.

Ik vond uiteindelijk een jong koppel dat twee bonte boerkes zitten had in de woonkamer. De vogels moesten weg want ze hadden ondertussen een kindje en beweerden dat de vogels beten. Ik besloot er eentje van te adopteren maar… toen ik de beestjes zag, in een kooi zonder speelgoed en ik die mensen hoorde zeggen dat “de andere wel bij een kweker zou terecht kunnen” , besloot ik ze allebei te nemen.

Ik kocht hun kooien af en het werd een heel gedoe om alles in de auto van mijn schoonzoon te krijgen. Vooral omdat de beestjes in de kooi moesten blijven omdat de eigenaar ze niet durfde te pakken.

Uiteindelijk met bloed, zweet en tranen, kwam ik met ze thuis ….twee angstige vogels: CocoFien en CocoPaco.

Hieronder een foto van toen ik ze haalde.

 

Hoe het begon…

Ik ben opgegroeid met dieren. We hadden thuis altijd wel wat katten, een kanarie of een grasparkietje. Mijn liefde voor vogels groeide toen ik trouwde. Mijn toenmalige man was een parkietenliefhebber. Hij bouwde een volière in de tuin en nam me regelmatig mee naar de vogelmarkt.

Daar waar hij vooral het kweken leuk vond, was ik diegene die vogeltjes tam maakte en me bezig hield met de “zielepootjes”.

Na de scheiding, meer dan 15 jaar geleden, bleef ik gepassioneerd bezig met dieren maar buiten een kanarie en een valkparkiet, kwamen er geen vogels bij. Ik werkte toen nog en ik wist dat papegaaien enorm veel aandacht nodig hebben. Er kwam een oud hondje, een afgedankte kanarie, een poes… en het leven kabbelde voort maar mijn passie voor papegaai-achtigen bleef.

Mijn pensioen naderde en eindelijk kon ik doen wat ik in het verleden niet verantwoord vond: een papegaai houden. Door mijn leeftijd vond ik het echter niet verantwoord om een jong dier in huis te halen, gezien de ouderdom die ze kunnen halen.

Ik ben toen heel veel gaan opzoeken en lezen. Alles over omgang, voeding, vereisten voor de verzorging. De soorten die er waren, hun voor- en nadelen, wieken of niet… Ik moest ook gaan nadenken wat er met de dieren zou gedaan worden als er plots iets met me zou gebeuren.

En daarna… ben ik op zoek gegaan!