Charlie

Eergisteren kreeg ik een telefoontje van de opvang ( http://nallyspapegaaien.com/ ), omdat er een thuis werd gezocht voor Charlie, een valkparkietje. Natuurlijk was hij hier welkom!

Hij kwam uit mijn streek dus zou hij opgehaald worden die dag en rechtstreeks bij me gebracht. Voor Charlie zou het dus maar één keer een rit zijn en dus ook maar één keer de stress.

Het was zaterdag en het huis stond overhoop omdat ik aan het poetsen was. De vogels zaten allemaal in hun kooi toen de deurbel ging en daar stond Nathalie met het kooitje. Het was, zoals altijd, een hartverwarmend weerzien.

Charlie werd even op de tafel geplaatst maar… mijn drie valkparkietjes hadden hem al gehoord en begonnen keihard naar hem te roepen. Zo luid dat ik maar besloot om hem naast hun kooi te plaatsen zodat ze al even konden kennismaken met tralies ertussen en... dat wij ook konden praten.

Terwijl ik genoot van het bezoek en een beetje info over hem kreeg kwam hij even tot rust. Hij was behoorlijk schuw en leek qua gedrag eerder uit een volière te komen dan uit de huiskamer. Toen hij zich schudde kwam letterlijk een stofwolk uit zijn veren.  Ik besloot hem die dag met rust te laten maar de volgende dag gaf ik hem een sproeibeurt en hij genoot er duidelijk van.

Eenmaal hij zich had gepoetst en wat gedroogd was plaatste ik hem bij de andere valkparkieten. Hij was wat overweldigd door de aandacht die hij kreeg maar nu, nog een dag later, gedraagt hij zich net zoals een valkparkiet zich moet gedragen. Momenteel laat hij zijn kopje door Bambam poetsen en aangezien hij zijn oogjes dicht houdt moet hij er wel enorm van aan het genieten.

Vorige nacht liet ik een klein lampje branden omdat hij niet te verward zou zijn op een vreemde slaapplaats.

Het bewijst toch maar weer hoe sociaal deze vogels zijn en hoeveel ze gezelschap appreciëren en nodig hebben.

Poppetje is er niet meer!

Ik heb er een tijdje moeten laten over gaan voor ik kon schrijven over de leegte die Poppetje achterlaat.

De avond ervoor stapte ze nog op mijn arm. Ze was nog steeds bang voor mijn handen. Verder dan er een snoepje uit aannemen wilde ze niet. Ik vond het niet zo erg en was al blij dat de lieve schat mijn arm verkoos.

De band die we langzaam maar zeker opbouwden in de voorbije maanden betekende heel veel voor mij maar ook zij raakte op die manier uit haar isolement van verstoten vogel. Ze riep als ze mijn stem hoorde, trachtte me zelfs occasioneel te voederen.

Ik heb het vaste ritueel om s avonds, als ik de overgordijnen sluit, elke vogel nog eens wat toe te spreken en hun nog een aai te geven tussen de tralies. Zelfs al zitten ze al op hun slaapplaatsje… dan nog komen ze toch nog naar me toe om me nog een kusje te geven. Die avond was het niet anders, ook Poppetje gaf me een zoentje en klom terug naar haar bovenste “veilige” stok.

Je kan je voorstellen hoe verbijsterd is s morgens was en ik haar dood op de bodem vond. Er was niets aan haar te zien. Haar kropje was nog gedeeltelijk gevuld, haar cloaca was zuiver, geen wondjes… De avond ervoor stonden haar oogjes helder en zat ze ook niet met de pluimpjes opgezet.

Het eerste waar je aan denkt is: heb ik iets mis gedaan? Heb ik iets niet gezien? Ik weet dat ik een beschermend baasje ben als het over mijn diertjes gaat. Een paar weken geleden bleef ik immers tot een stuk in de nacht op toen het onweerde, omdat ik van de keer ervoor wist dat Poppetje er bang voor was en zich dan plukte.

Ik voelde me immens verdrietig. Ik had immers, doordat ik zo intens met haar bezig was om haar te socialiseren, een heel intense band met haar opgebouwd. Niet één keer beet ze naar me, iets wat je normaal gezien verwacht als ze zo bang zijn, als zij was.

Ik dacht dat ik het makkelijker zou verwerken als ik haar kooi ging schoonmaken en wegzetten. Nu kijk ik echter steeds naar de leegte tussen de kooien van CocoPaco en CocoFientje en voel diezelfde leegte in mijn hart.