Eergisteren kreeg ik een telefoontje van de opvang ( http://nallyspapegaaien.com/ ), omdat er een thuis werd gezocht voor Charlie, een valkparkietje. Natuurlijk was hij hier welkom!
Hij kwam uit mijn streek dus zou hij opgehaald worden die dag en rechtstreeks bij me gebracht. Voor Charlie zou het dus maar één keer een rit zijn en dus ook maar één keer de stress.
Het was zaterdag en het huis stond overhoop omdat ik aan het poetsen was. De vogels zaten allemaal in hun kooi toen de deurbel ging en daar stond Nathalie met het kooitje. Het was, zoals altijd, een hartverwarmend weerzien.
Charlie werd even op de tafel geplaatst maar… mijn drie valkparkietjes hadden hem al gehoord en begonnen keihard naar hem te roepen. Zo luid dat ik maar besloot om hem naast hun kooi te plaatsen zodat ze al even konden kennismaken met tralies ertussen en... dat wij ook konden praten.
Terwijl ik genoot van het bezoek en een beetje info over hem kreeg kwam hij even tot rust. Hij was behoorlijk schuw en leek qua gedrag eerder uit een volière te komen dan uit de huiskamer. Toen hij zich schudde kwam letterlijk een stofwolk uit zijn veren. Ik besloot hem die dag met rust te laten maar de volgende dag gaf ik hem een sproeibeurt en hij genoot er duidelijk van.
Eenmaal hij zich had gepoetst en wat gedroogd was plaatste ik hem bij de andere valkparkieten. Hij was wat overweldigd door de aandacht die hij kreeg maar nu, nog een dag later, gedraagt hij zich net zoals een valkparkiet zich moet gedragen. Momenteel laat hij zijn kopje door Bambam poetsen en aangezien hij zijn oogjes dicht houdt moet hij er wel enorm van aan het genieten.
Vorige nacht liet ik een klein lampje branden omdat hij niet te verward zou zijn op een vreemde slaapplaats.
Het bewijst toch maar weer hoe sociaal deze vogels zijn en hoeveel ze gezelschap appreciëren en nodig hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten