Ik ben op facebook lid van verschillende papegaaiengroepen. Vroeger gaf ik daar regelmatig mijn mening maar nu hou ik me vooral afzijdig omdat ik zo vaak foute raad lees door zelfverklaarde experten die bij tegenspraak soms echt grof worden.
Ik zie regelmatig nieuwe leden verschijnen en van sommige denk ik onmiddellijk "dit gaat niet goed lopen". Babyvogels zijn o zo schattig en hun aanhankelijkheid doet je smelten. De baby's worden echter volwassen en de hormonen doen hun intrede en dan... begint voor veel eigenaars de miserie.
Hun schat begint te gillen, te bijten, wil plots niet meer komen en dan gaan ze aan de alarmbel trekken met de vraag "wat kan ik doen?"
De voornaamste raad die ik kan geven is: ga ten rade bij een echte papegaaientherapeut, volg een cursus en liefst nog voor je beslist om een papegaai in huis te nemen. Ga langs bij iemand die papegaaien heeft, liefst met oudere dieren en kijk en luister. Of ga naar een papegaaienopvang en ga gewoon eventjes na hoeveel er wel al niet zijn afgestaan wegens "niet handelbaar". Het zijn leuke dieren maar niet geschikt voor iedereen. Luister eens naar hun geschreeuw en vraag jezelf af of je hier wel tegen bestand bent als je zelf onder stress staat door je werk of huishouden? Kan je het wel opbrengen om elke dag een aantal uren met je gaai bezig te zijn? Kan je rustig blijven als je vogel weer iets stuk beet of de vloer onder de pluimen ligt als je thuis komt? De meeste mensen denken dat ze het wel kunnen maar heel vaak verandert hun lieveling na een tijd toch van thuis en eigenaar, meestal met de reden:"te weinig tijd".
Waar ik me vooral aan erger is het feit dat sommigen hun papegaai straffen. Ze plaatsen hem ergens apart, in het donker of nog erger in een doos, beginnen er tegen te roepen, schudden aan de kooi, enz... Een papegaai is een prooidier en denkt anders dan wij (roofdieren). Verplaats je in hun manier van leven, waar ze in de natuur steeds op hun hoede moeten zijn, en tracht hen te begrijpen in plaats van te straffen. Als jonge vogel mochten ze de hele tijd bij baasje zitten, kregen pakken aandacht maar dat verwatert, ze worden groter en de aandacht vermindert van de persoon waar ze al hun vertrouwen gaven... Gevolg? Inderdaad!
Laat ons duidelijk wezen, een papegaai is geen hond of poes en vraagt een andere aanpak. Je eigen houding beïnvloed hun gedrag. Als je zelf gaat roepen gaat de papegaai nog luider roepen en geloof me, je kan het echt niet winnen van een papegaai!
Ik ben gek op al mijn vogels maar weet dat ze al mijn tijd en energie opslorpen. Neen, ik zou het niet anders willen, het is een bewuste keuze die ik heb gemaakt en neen ik ben nooit boos op ze maar op mezelf als er eens gebeten wordt want dan probeerden ze me duidelijk te maken dat ze iets niet wilden en ik zag het niet.
Puco, de grijze roodstaart, is voor mij het grootste bewijs dat je met geduld, een zachte aanpak, soms met een stap achteruit, enorm veel kan bereiken. Ook met een gehavende, gemutileerde papegaai die alle vertrouwen in de mens kwijt was. Een rustige, begrijpende eigenaar bereikt een massa bij een papegaai. Straffen? NO WAY!
