Ik kan hier weinig schrijven wat vogelliefhebbers niet weten. Hoogstens zaken die ze herkennen.
Naar vogelmarkten, dierenwinkels en tentoonstellingen ga ik niet meer omdat ik mezelf ken. Ik heb genoeg vogels maar als ik er eentje zie dat mijn hart steelt word ik hebberig en dat wil ik vermijden.
Ik ben lid van een Facebookgroep voor valkparkietenliefhebbers en telkens ik de foto’s zie van die kleine pluizige balletjes die pas uit het ei gekropen zijn, smelt ik als een pakje boter in de zon.
Met mijn drie valkparkietenmannen komt er hier nooit een nestje en dat is maar best want… ik zou de jongen nooit kunnen weg doen!
Ik geniet van die foto’s en verwonder me steeds over het feit dat er zo n klein perfect diertje uit een ei kruipt. De natuur doet zijn werk en als er vogeltjes niet overleven blijken die meestal toch iets te mankeren.
Ik ondervond het met mijn lieve Piet, de grasparkiet. Ook zij werd uit het nest gestoten en was op sterven na dood toen ik ze kreeg. Ik heb haar gepapt en het is nu een vrolijke vogel maar… ze heeft wel misvormde pootjes. Iets waar ze in de natuur niet mee zou overleven.
Moeder natuur is keihard maar tegelijkertijd ook o zo mooi!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten