Ik zat bijna te huilen toen ik het trieste verhaal hoorde van Puco. Hij was door een, ondeskundige, geleewiekt. Ze hadden hem dus geen pluimpjes afgeknipt maar gewoon een stuk vleugel. Hij zag er vreselijk uit: de wondjes zagen er niet fris uit en er stak nog een stuk bot door het vlees.
Gelukkig werd hij binnen gebracht bij de VZW Nally’s papegaaienopvang. Zij bracht Puco naar vogelarts Bjorn Geeroms en Puco werd geopereerd. Stukken dood vlees werden weggesneden en ook nog het uitstekende bot werd verwijderd. Nu kon de huid dicht worden genaaid.
Puco zal fysiek herstellen maar ook de mentale schade is groot. Hij kreeg schrik van handen, alles wat op een doek lijkt en onverwachte bewegingen.
Ik was zo aangegrepen door zijn verhaal dat ik voorstelde om voor hem te zorgen. Het zal een lange tijd vragen om hem weer vertrouwen te laten krijgen in mensen.
Ondertussen is hij hier sedert 28 augustus.
Zijn vleugels – of beter, wat er van over blijft – beginnen goed te genezen. Door het feit dat hij een kap draagt kan hij er niet aan bijten.
Hij gromt naar iedereen, uitgenomen… naar mijn kleindochter Chloë. Ze doet hem waarschijnlijk denken aan het meisje waar hij vroeger een band mee had.
Zij mag dicht bij hem komen, en hij buigt voor haar zijn kopje om gekroeld te worden. Enorm vertederend als je hen samen ziet! Ze zijn gek op elkaar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten