Reuzenstappen…

Puco verhuisde vorige vrijdag naar een grote kooi. Nathalie hielp me daarbij met raad en daad en keek hem ook nog eens na. Alle wondjes zijn nu volledig genezen. Ze toonde me ook hoe de kooi het best kon worden ingericht naar zijn noden.

De eerste dagen viel hij nog regelmatig naar beneden van zodra hij van iets schrok, langzaam maar zeker werd hij echter zekerder en begon de hele kooi rond te klimmen. Tot… gisterenavond ik naar bed wilde gaan rond middernacht en getrippel hoorde!  Tot mijn verbazing trippelde Puco door de woonkamer. Het deurtje sloot niet goed af en hij nam van de gelegenheid gebruik om van de vrijheid te proeven.

Hem vangen en terug in de kooi steken was geen optie door het late uur. Ik moet wat rekening houden met mijn buren. Dus liep ik even traag achter hem aan tot hij terug aan zijn kooi kwam en langs de buitenkant naar boven kroop. Voor zijn veiligheid, ik heb twee hondjes, vond ik het beter om die nacht wakker te blijven voor het geval hij van de kooi af zou vallen in een paniekreactie. Hij sliep… ik niet.

Vandaag heeft hij de hele dag buiten de kooi doorgebracht en liet me zelfs, met afgewend hoofd, tot op zo n 20 cm naderen. Deze nacht ga ik wel slapen, zij het met één oog open want ik laat hem vrij op zijn kooi.

Met Angel gaat het ook super. Hij praat zonder ophouden en ik moet echt alle licht en geluid dempen voor hij stopt. Zijn lichaamstaal moet ik echter nog wat leren kennen want deze morgen was ik hem aan het kroelen tot hij plots mijn vinger een stevige knauw gaf. Hij is gek op mijn zoon en als die binnen komt gaat hij als een baby piepen voor aandacht.

Flouke is ook al zo n schatje! Ze reageert telkens ze mijn stem hoort en komt zodra ik haar kooi nader. Morgen verhuist ze naar haar definitieve kooi want momenteel zit ze nog in een geleende kooi waar ze alle zaadjes uit kon gooien. Met een wilgentakje kan ze zich eindeloos amuseren. Ze rolt ermee over de bodem van de kooi en flappert met haar vleugeltjes van plezier.

Ook met alle andere vogeltjes gaat het prima ook al zijn er verschillende momenteel in de rui. Ik geef ze wat vaker een sproeibeurt en dat wordt steeds in dank aangenomen. Kurt is wat minder pittig maar hij is dan ook al ouder en misschien vraagt de rui wat meer energie van hem. De valkparkietjes, agapornis en grasparkietjes blijven echter tetteren en spelen en hebben er weinig last van.

Ook CocoFientje en CocoPaco verliezen pluimpjes. Gelukkig zijn de hormonen weer op normaal niveau en zijn ze weer even lief als ervoor.

Riki, de kakariki, verloor 1 grote pluim en tot nu toe is het daarbij gebleven. Hij neemt een korstje of stukje appel uit mijn hand aan dus ook met hem gaat het super.

Er kruipt veel tijd in de verzorging en het aandacht geven maar wat ik ervoor terug krijg is onbetaalbaar. Ik had nooit kunnen dromen dat ik zo veel vogels zou hebben maar ik zou er geen enkele van kunnen missen. En moet ik er eens een nachtje mijn slaap voor laten… ah, dat moet kunnen!

Een verlengd novemberweekend

Op zaterdag 8 november reed ik gezwind naar Oedelem want ik zou er vrijwilliger Tamara voor het eerst ontmoeten. Zij is een kei in het maken van speelgoed voor de birdies en ik had haar gevraagd om een schommel te maken voor mijn grijsjes.

Toen ik er aankwam werd ik, zoals altijd, hartelijk onthaald door Nathalie en haar man en met Tamara was er ook onmiddellijk een klik van verbondenheid. 

De schommel die ze had gemaakt overtrof mijn verwachtingen. Daar gaan Puco en Angel een heleboel plezier aan beleven.

Terwijl zij met hun drietjes fysiek bezig waren kon ik al wat groenten en fruit snijden voor de vogels en daarna, terwijl Tamara ze voederde maakte ik foto’s en filmpjes voor de website en Facebook.

De volgende dag ging ik terug want nu waren er nog meer vrijwilligers en ze waren al druk bezig met het opstellen van volieres. Buiten waren nog 3 jonge mannen bezig met het verwijderen van meters en meters klimop.  De inzet van al die mensen raakte me enorm. Ik durf nooit meer te zeggen dat er alleen nog egoïsten in onze maatschappij zijn en dat er geen fut in de jeugd zit want ik werd echt van het tegendeel op de neus gedrukt.

Hier thuis is er sinds de komst van Angel en Flouke enorm veel leven in huis! Het zijn allebei goedgezinde en vrij luidruchtige vogels die hun aandacht opeisen. Door het feit dat ze allebei nog jong zijn is buiten eten hun grote prioriteit: spelen!

Het werkt aanstekelijk op Puco want ook hij begint nu gek te doen. Ze voeren hele gesprekken met de meest gekke geluiden. Ze nemen ook woordjes van elkaar over. Zo roept Angel nu ook “koekoek” en zegt Puco “allez kom”. Als één van hen uit de bol gaat dan volgt de rest wat soms leidt tot oorverdovende maar hilarische momenten.

Zelf heb ik er geen last van, integendeel ik geniet er van,  maar ik vermoed dat mijn buren soms hun wenkbrauwen zullen optrekken.

Mijn dieren maken dat ik mijn zorgen even opzij kan zetten en het asiel geeft me een nuttig doel om me voor in te zetten. Door mijn kleinkinderen erbij te betrekken kan ik ook aan hen de liefde voor dieren doorgeven en zo ook zorgen dat er ook in de toekomst mensen zullen zijn die om dieren geven.

Wieken, oefenen en spelen…

Gisteren werden Angel en Flouke gewiekt door Nathalie van VZW Nally’s Papegaaienopvang.

Het is immers de bedoeling dat ze allebei vrij in het huis mogen zijn en ik zou het vreselijk vinden moesten ze wegvliegen als ik de deur open maak om de hondjes buiten te laten. Flouke is bovendien enorm vlug.

Flouke werd eerst onder handen genomen en natuurlijk werd nadien getest of het wieken haar nog net in staat liet om te fladderen maar niet om weg te vliegen. Ze geraakte zo’n 3 meter verder in dalende lijn dus dat was prima gedaan. Het beestje zou niet als een steen naar beneden vallen maar ook niet meer echt ver weg kunnen fladderen.

Daarna was Angel aan de beurt. Ook hij werd in een handdoek gewikkeld en er werden pluimpjes afgeknipt. De vliegtest verliep even vlotjes als bij Flouke.

Hij stapte vlotjes op bij Nathalie en wilde zoals hij altijd gewoon was naar haar schouder en hoofd klimmen. Ik kreeg truukjes van haar te zien om dat te vermijden. Hij stapte ook bij mij zonder aarzelen op.  Nathalie gaf me ook nog tips voor Pucootje.

Daarna werd hij in zijn nieuwe grotere kooi geplaatst waar hij zich uitgebreid begon te poetsen. Hij vertoonde totaal geen stress en deze morgen kreeg ik onmiddellijk een vrolijke begroeting van hem. Flouke was minder goed gezind en betaalde het stukje appel dat ik gaf met een flinke knauw in mijn vingers.

Ik heb voor haar de speelboom al klaargezet en straks na het oefenen van het opstappen kan ze van haar kooiloze tijd genieten. Ook Angel mag zijn eerste stappen vrij  in huis maken. Voor hem is een speelruimte nog onder constructie maar ik denk dat voor vandaag de tafel en de bovenkant van zijn kooi al een start zijn.

Morgennamiddag ga ik langs in het asiel waar vrijwilliger Tamara een schommel voor me heeft gemaakt en waarvan de opbrengst voor het asiel is.

Mijn grootste wens is nu echt  dat het gedrag van Angel ook Pucootje positief zal beïnvloeden zodat ook hij een gelukkig vogelleventje kan leiden.

Babbelkonten

Angel treurt niet. Van zodra ik om halfzeven beneden kom begint hij te kwebbelen en Puco doet mee.

Angel spreekt voornamelijk met een zware mannenstem (zoals mijn schoonzoon) en Puco met een lief meisjesstemmetje. Op die manier weet ik precies wie wat zegt  en er zijn hier echt hele conversaties die hilarisch klinken.

Soms beginnen ze heel hoog te fluiten. Een geluid die je trommelvlies bijna pijn doet. Ik zeg dan steeds: "Jongens dat is wel een beetje te luid" en het rare is dat ze dan ook stoppen. Het zal wel toeval zijn....

Angel roept mijn dochter haar naam, die van hun zoon en van het hondje. Hij doet feilloos het geluid van een piepende deur na en vandaag hoorde hij Puco zijn ondertussen befaamde 'koekoek" roepen en ook dat imiteerde hij onmiddellijk.

Ik heb dus grote kletskousen in huis! Als je dan nog het geroep van Flouke bij rekent, de twee bonte boerkes die ook een paar woordjes zeggen en Riki, de kakariki met zijn gemekker EN 2 kanaries die er een lap op geven, dan weet je dat het onmogelijk is om op TV iets te bekijken zonder ondertitels. Hallelujah voor teletekst-ondertiteling!

Ik kreeg vandaag het bezoek van 2 mensen die een kooi kwamen brengen voor Angel en ze zeiden dat ze zich helemaal thuis voelden bij me en hier best zouden willen wonen. Zelf hebben ze een ara en een agapornis, dus zijn ze vertrouwd met gaaiengeluiden. Ze konden me geen groter compliment geven en het doet deugd om te weten dat niet iedereen me "raar" vindt. Mijn kleinkinderen en mijn dieren betekenen alles voor me en raar of niet, in mijn huis zijn ze thuis.

One big family!

Mijn vogelfamilie is weer uitgebreid! Totaal niet gepland maar toch zijn de twee nieuwkomers welkom.

Flouke, een bergparkiet, werd gevonden te Blankenberge en naar VZW Nally’s papegaaienopvang gebracht. Toen ik haar zag twijfelde ik heel even maar… ik was in mijn hart al verkocht aan deze mooie, bijna fluo-groene vogel met o zo mooie oogjes.

Ze is nog vrij jong en maakt af en toe nog babygeluidjes. Ze is gek op fruit en ze gaat ,met soms een klein beetje protest, op mijn handen zitten.

Mijn dochter haar grijsje Chucky overleed vorige week en zijn maatje Angel zat te treuren. Aangezien Puco hier ook alleen zit stelde ik voor om Angel ook bij me te brengen. Gisteren kwam hij. Ik had een kooi klaar gezet en ik heb al een groter formaat besteld, die dinsdag wordt gebracht.

Toen mijn dochter de transportkooi opende stapte hij op de tafel. Ik nam een paar nootjes in mijn hand en keek of hij naar me zou toekomen om ze aan te nemen. Het was geen probleem. Hij voelde ook eens aan mijn vinger zonder door te bijten. Toen mijn dochter hem in de kooi wou zetten ging hij even in protest want het was natuurlijk allemaal nieuw. Omdat zij toch emotioneel was om het afscheid nam ik het over en zonder veel problemen ging hij in de kooi.

Deze morgen zaten beide grijsjes al naar elkaar te roepen dus het komt dik in orde!