Angel treurt niet. Van zodra ik om halfzeven beneden kom begint hij te kwebbelen en Puco doet mee.
Angel spreekt voornamelijk met een zware mannenstem (zoals mijn schoonzoon) en Puco met een lief meisjesstemmetje. Op die manier weet ik precies wie wat zegt en er zijn hier echt hele conversaties die hilarisch klinken.
Soms beginnen ze heel hoog te fluiten. Een geluid die je trommelvlies bijna pijn doet. Ik zeg dan steeds: "Jongens dat is wel een beetje te luid" en het rare is dat ze dan ook stoppen. Het zal wel toeval zijn....
Angel roept mijn dochter haar naam, die van hun zoon en van het hondje. Hij doet feilloos het geluid van een piepende deur na en vandaag hoorde hij Puco zijn ondertussen befaamde 'koekoek" roepen en ook dat imiteerde hij onmiddellijk.
Ik heb dus grote kletskousen in huis! Als je dan nog het geroep van Flouke bij rekent, de twee bonte boerkes die ook een paar woordjes zeggen en Riki, de kakariki met zijn gemekker EN 2 kanaries die er een lap op geven, dan weet je dat het onmogelijk is om op TV iets te bekijken zonder ondertitels. Hallelujah voor teletekst-ondertiteling!
Ik kreeg vandaag het bezoek van 2 mensen die een kooi kwamen brengen voor Angel en ze zeiden dat ze zich helemaal thuis voelden bij me en hier best zouden willen wonen. Zelf hebben ze een ara en een agapornis, dus zijn ze vertrouwd met gaaiengeluiden. Ze konden me geen groter compliment geven en het doet deugd om te weten dat niet iedereen me "raar" vindt. Mijn kleinkinderen en mijn dieren betekenen alles voor me en raar of niet, in mijn huis zijn ze thuis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten