Het papegaaienasiel

Facebook was voor mij vooral een medium om contact te houden met familie en vrienden.

Door mijn interesse in papegaaien en parkietjes sloot ik me ook aan bij diverse groepen. Verscheiden van die groepen heb ik ondertussen verlaten om de goede reden dat er veel betweterige mensen zaten die het een sport vonden om alles af te kraken wat er gezegd werd. Maar het positieve van die groepen was dat ik zo  Nathalie leerde kennen.

Ik ging haar website bekijken en trok mijn stoute schoenen aan en stelde me kandidaat om te adopteren. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik maar een waterkansje maakte. Tot ik plots van haar de vraag kreeg of ik nog een bonte boerke wilde adopteren. Natuurlijk wilde ik dat!

Onze eerste kennismaking zal ik nooit vergeten. Ik werd er zo warm ontvangen en wat ik zag deed me aan een vogelhemel denken. Grote volières in de tuin waar de vogels alle ruimte hadden. Binnen in huis stonden kooien en speelbomen en het getetter van al die kromsnaveltjes.

Met een lekkere kop koffie hadden we een open en eerlijk gesprek. Nathalie stelde de juiste vragen en ik gaf blijkbaar de juiste antwoorden toen het over de adoptie ging.

Ik denk dat we onmiddellijk een klik hadden door onze gezamenlijke passie voor papegaaien. Ik wil dan ook mijn bewondering voor deze prachtvrouw, en haar gezin, niet onder stoelen of banken steken.

Je moet het maar doen: bijters, schreeuwers, plukkers… zo veel dieren met een probleem opnemen en ermee werken tot hun gedrag weer aanvaardbaar is (voor een mens dan) en ze kunnen geadopteerd worden. Zoeken naar de juiste kandidaat voor het beestje… en dan er afscheid van nemen. Telkens weer opnieuw.

Terwijl we aan het praten waren vroeg ze of ik ook een rosella van 15 jaar oud wilde nemen. Natuurlijk! Ik vertrok dus bij haar met 2 vogels in kooien die ik van haar even in de leen kreeg tot ik eigen kooien aangeschaft had.

Het bonte boerke was een schuw plukkertje dat nu heel langzaam uit haar schulpje komt. Ze krijgt donsjes en die plukt ze niet (tot hiertoe) en ik hoop echt dat ze binnen een paar maanden pluimpjes krijgt. Ze is nog steeds schuw maar accepteert mijn handen in haar kooi als ik eten en drinken geef. Ze begint nu zelfs al eens te roepen als ze me even niet ziet.

De rosella was onmiddellijk thuis! Hij kan het geluid van de microgolf en een elektronische wekker nadoen . Voor hem kocht ik een ruime kooi zodat hij zijn oude dag rustig kan slijten met zo veel vrijheid als mogelijk is. Hij geniet in elk geval zo enorm van zijn douche die hij om de twee dagen van me krijgt dat hij bijna op mijn handen komt zitten.

Ik hield Nathalie op de hoogte van hoe de vogels het hier deden tot ze me vroeg of ik er nog 2 valkparkietjes kon bij hebben. Ik had al mijn Prutske die in een grote kooi zat dus vond ik het wel fijn dat hij er nog vriendjes bij kreeg. Het klikte meteen!

En vorige week informeerde ik over een kaketoe die ter adoptie stond. Nathalie vroeg me of ik eens wilde komen kijken en ja, bij een kop koffie sloegen de vonken over! En zo is mijn grote jongen, mijn velcrovogel, ook hier terecht gekomen. Het was liefde op t eerste zicht zowel voor mij als voor hem.

Mijn vogelfamilie is nu compleet, ( alhoewel er nog wel een grasparkietje of valkparkietje bij kan in de toekomst) maar moest Nathalie me vragen om eentje tijdelijk op te vangen om weer op krachten te komen zou ik onmiddellijk ja zeggen.

Ik bewonder haar werk, haar kunnen en haar passie. Ze helpt mensen om hun papegaai beter te begrijpen, geeft advies en cursussen, en geen vraag is haar te veel.

Haar website: http://nallyspapegaaien.com/