Ik kan me voorstellen dat ik, voor mensen die geen papegaaien of parkieten hebben, iemand ben die rijp is voor de psychiatrie.
Je moet ook wel een beetje gek zijn om goed met die kromsnaveltje samen te kunnen leven. Het zijn vernielzuchtige, lawaaierige en egoïstische wezentjes, maar ze kunnen ook zo innemend en lief zijn dat een liefhebber al de negatieve kantjes minimaliseert.
Mijn woonkamer staat volledig in het teken van mijn vogels. Overal staan kooien, liggen en staan stokken, eet- en drinkbakjes … en dan spreken we nog niet over de zaadjes en pluimen op de vloer. Er is ook altijd vers fruit en groentjes ter beschikking… voor de vogels! En als ik op het internet rondstruin dan zoek ik voor 90% websites op waar het over de kwebbelaars gaat.
Tweedehandswinkels kennen me alleen door het feit dat ik er speelgoed ga zoeken voor hen… om te vernielen. Als ik met de auto op de baan ben dan kijk ik niet naar het landschap maar… waar wilgenbomen staan want die takken vinden ze ook fijn om op te zitten en… in mootjes te hakken.
Als ik aan het praten ben dan zie ik mensen soms een zuchten en dan merk ik dat ik al een half uur gepassioneerd zit te vertellen over wat één van mijn troetels deed. Ik verander dan zo vlug mogelijk van onderwerp maar ondertussen zal ik wel al de naam “vogelgek” gekregen hebben.
Mijn dochter heeft “maar” twee papegaaien maar ook bij haar merk ik dezelfde symptomen. Zou het erfelijk zijn?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten