Als je kleine vogels hebt en hun hormonen spelen op dan wordt dat meestal niet erg gevonden. Ook al hoppen ze op je hand of tegen een voorwerp op,… het is grappig om zien.
Als je echter grotere vogels hebt zoals papegaaien dan ligt het meestal wel anders. Sommigen zijn iets agressiever, anderen willen niet alleen zijn en schreeuwen als hun baasje de ruimte verlaat. Dan spreek ik over vogels die solitair gehuisvest zijn en alleen hun baasje als partner zien.
Hier, ten huize Boema, is het HET moment en blijkbaar zijn al mijn vogels tegelijkertijd hormonaal.
De kanaries zingen tegen elkaar op. De valkparkieten maken meer ruzie met elkaar (de mannen dan). De grasparkiet gaat luid roepen telkens ze me ziet. De bonte boerkes zijn net iets stiller maar hangen in de kooi langs elke kant waar ik me bevind.
Ook Nestor, de kaketoe, heeft last. Hij vind mijn hand “the place to be”. Zodra hij aanstalten maakt om me “zijn pop” te maken, leid ik hem af met een speeltje. Gelukkig maar, want bij mensen zou dat net andersom werken.
In deze periode probeer ik vooral consequent te zijn maar het is o zo moeilijk om te weerstaan aan een papegaai die jou als “de ware” ziet en zo graag alleen bij je wil zijn. En ik heb hier veel lovers!
Slechte gewoontes worden vlug aangeleerd maar het duurt een hele tijd voor je die terug kan afleren. Dus…. ik moet eventjes weerstaan aan al die liefde en het niveau van aandacht hetzelfde houden als altijd tot die periode voorbij is.
Ik ben gek op elk van hen, met of zonder hormonen maar sssssst… vertel ze dat nu maar even niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten