Auw!

Sedert vorige zaterdag worstel ik met de griep. Ondanks de elastieken benen en de pijn die elke beweging  deed, worstelde ik me uit bed om mijn dieren hun verzorging en aandacht te geven. Dat is het nadeel van alleen wonen natuurlijk.

Deze morgen stond ik op met een houten kop door de koorts en de sinussen die ontstoken zaten. Ik had weinig zin in spelen maar zo zag Nestor het niet. Hij zat al klaar om uit de kooi te komen. Tja, dat manneke weet immers niet dat zijn maatje liever gewoon in bed zou liggen.

Na onze knuffelpartij en mijn koffietje, liet ik hem op de bovenkant van de kooi. Dat is zijn speelterrein. De slimmerik heeft intussen al door dat als hij zich langs de zijkant van de kooi naar beneden laat glijden, ik steevast kom om hem terug naar boven te laten klimmen. Ik wil immers niet dat hij hier beneden op de vloer rondloopt omdat de hondjes hier ook zijn. Niet dat ik bang ben dat de hondjes iets zullen doen aan hem maar eerder omgekeerd!

Hij zat boven op zijn kooi een kartonnen doos te vernielen dus dacht ik dat ik wel even de tijd had om naar het toilet te gaan maar… mijn broek lag nog niet helemaal op mijn voeten of ik hoorde hem glijden langs de spijlen van zijn kooi. Ik riep een krachtige “neen” (wat hij WEL begrijpt als ik er ben) maar meneertje negeerde me. Net alsof hij wist dat ik niet dadelijk kon komen. Hij liep rond op de vloer!

Ik hoorde Fientje mijn oudste hondje even janken, dus die had al een pik gekregen. Ik haastte me met mijn broek nog maar half opgetrokken naar de living. Daar liep hij, kuif omhoog, gelijk een fiere haan! Je zag dat hij behoorlijk opgewonden was. Ik maande de hondjes naar hun mand, gelukkig luisteren die beter!

Ik stapte rustig naar Nestor toe en bood mijn arm om op te stappen maar daar had hij geen zin in! Hij waggelde in typisch kaketoestijl naar de emmer waar zijn pellets in zitten en ging er op zitten. En toen… maakte ik de fout om de emmer met beide handen op te pakken!  Voor ik het besefte hing hij aan mijn linker wijsvinger! Ik kon mezelf wel voor de kop slaan! GEEN linkerhand Jeanine!

Ik loodste Nestor op de emmer naar de bovenkant van de kooi en hij kwam alweer bij me om knuffels te halen. Ik verbeet de pijn en stelde hem gerust en hij ging door met zijn afbraakwerken.

Nadien bekeek ik mijn wijsvinger. Die zal behoorlijk blauw worden want die heeft precies tussen een tang gezeten. Mijn schatje, Nestor, is zich van geen kwaad bewust hahaha!

Leven met een kaketoe in huis

Ik was het leven met papegaaien en parkieten gewoon maar sedert Nestor erbij kwam is dat behoorlijk veranderd! Hij heeft hier zeker het hoogste woord.
Toen ik Nestor ontmoette bij Nathalie kwam hij op mijn schouder maar wilde in feite zo snel naar haar toe. Ik was al heel blij toen ik hem s avonds thuis kon kroelen. De volgende dag kon hij niet vlug genoeg uit de kooi zijn om bij me te komen flodderen.
En onze band is enorm gegroeid op een paar dagen tijd! We zijn stapelgek op elkaar! Telkens de andere vogels “hun” tijd hebben om bij me te zijn moet hij even in zijn kooi maar voor de rest plakt hij gewoon aan me. Hij zit bij me als ik afwas, kasten schoon maak en deze week mocht hij zelfs mee onder de douche met me. Ik hield er wat krabbels op mijn rug en schouders aan over en hij vond het een klein beetje eng. Toch maar beter een stok voor hem! Op die manier heeft hij ook meer grip en kan hij onder de waterstraal wanneer hij dat zelf wil.
Hij heeft een hekel aan linkerhanden. Raar maar waar! Ik probeer het hem langzamerhand af te leren door hem lekkers met mijn linkerhand aan te bieden maar voorlopig denk ik wel goed na wanneer ik dat doe.
Deze morgen besloot ik het karton, waar zijn kooi in had gezeten, in stukken te trekken en samen te binden om die mee te geven met de papierophaling. Samen met Nestor… Hij had de tijd van zijn leven! Elk stukje werd beknabbeld, van de tafel af gegooid en rond gesleurd. Voor mij was het iets minder handig: het touwtje waarmee ik alles aan elkaar wou binden vond hij immers ook leuk.
Heb je ooit al een touw proberen knopen als een kaketoe dat OOK leuk vindt en hij bovendien een hekel heeft aan je linkerhand? Hilarische toestanden!
Zijn favoriete plekje? Op mijn boezem met zijn kopje onder mijn (rechter) hand. Jaja, hij is zeker “de man” hier in huis!

Slim, slimmer, slimst?

Ik heb vogels van alle soorten formaat. De kleinste is Piet, een grasparkiet en mijn grootste “kip” is Nestor, de kaketoe.

Het is opvallend dat veel mensen denken dat de kleine vogels dommer zijn en dus gekooid gelukkig zijn. Hoe slim en interactief een papegaai ook is, ook de kleinsten zijn minstens even slim en houden van alle aandacht die je ze kan geven.

Als je ze aandachtig in het oog houdt dan zie je dat zij spelen, graag bij je willen zijn, enorm genieten van aandacht en even goed nukken hebben.

Piet weet dat als ik s middags eet, het tijd is voor haar om uit de kooi te mogen. Als het eens niet zo is, dan laat zij duidelijk haar ongenoegen merken. Het lijkt of ze klok kan lezen want als ik s morgens de ijskast open trek dan blijft ze rustig maar doe ik dat s middags… dan zit ze al klaar aan het deurtje. Klaar voor haar qualitytime!

En dat is net zo bij alle anderen. Ze weten gewoon wanneer ze (ongeveer) vrij mogen rond vliegen. Ook het protesteren als hun beurt voorbij is hoort daarbij.

Ze worden weinig genegeerd door me, alleen als ze luid gaan schreeuwen om aandacht. Ik zorg dat er speeltjes voor ze zijn als ze in de kooi zitten en varieer regelmatig zodat ze ook in de kooi uitgedaagd worden om dingen uit te proberen.  Ze hebben ieder wel hun voorkeur: de ene gooit met dingen, de ander knaagt graag iets stuk en nog een ander vindt het leuk om in doosjes te kruipen.

Ook al woon ik alleen met mijn dieren, ik ben de hele dag aan het praten. Elk van hen schijnt dat heel fijn te vinden en als ik eens een deuntje fluit krijg ik meteen een heel achtergrondkoor dat mee doet.

Ja, ze zijn slim… allemaal!