Ik heb vogels van alle soorten formaat. De kleinste is Piet, een grasparkiet en mijn grootste “kip” is Nestor, de kaketoe.
Het is opvallend dat veel mensen denken dat de kleine vogels dommer zijn en dus gekooid gelukkig zijn. Hoe slim en interactief een papegaai ook is, ook de kleinsten zijn minstens even slim en houden van alle aandacht die je ze kan geven.
Als je ze aandachtig in het oog houdt dan zie je dat zij spelen, graag bij je willen zijn, enorm genieten van aandacht en even goed nukken hebben.
Piet weet dat als ik s middags eet, het tijd is voor haar om uit de kooi te mogen. Als het eens niet zo is, dan laat zij duidelijk haar ongenoegen merken. Het lijkt of ze klok kan lezen want als ik s morgens de ijskast open trek dan blijft ze rustig maar doe ik dat s middags… dan zit ze al klaar aan het deurtje. Klaar voor haar qualitytime!
En dat is net zo bij alle anderen. Ze weten gewoon wanneer ze (ongeveer) vrij mogen rond vliegen. Ook het protesteren als hun beurt voorbij is hoort daarbij.
Ze worden weinig genegeerd door me, alleen als ze luid gaan schreeuwen om aandacht. Ik zorg dat er speeltjes voor ze zijn als ze in de kooi zitten en varieer regelmatig zodat ze ook in de kooi uitgedaagd worden om dingen uit te proberen. Ze hebben ieder wel hun voorkeur: de ene gooit met dingen, de ander knaagt graag iets stuk en nog een ander vindt het leuk om in doosjes te kruipen.
Ook al woon ik alleen met mijn dieren, ik ben de hele dag aan het praten. Elk van hen schijnt dat heel fijn te vinden en als ik eens een deuntje fluit krijg ik meteen een heel achtergrondkoor dat mee doet.
Ja, ze zijn slim… allemaal!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten