Breek de stilte

Een prachtig liedje van Stef Bos.

Het is zondag. Heerlijk rustig in huis. Nu ja, met rustig bedoel ik niet stil. Ik heb net een douche genomen en alle vogels zitten momenteel in hun kooi. Ik laat ze niet los als ik niet in de buurt ben, daar ben ik te beschermend voor.

Ik zit te luisteren naar hun getater. De kanaries zitten volop in de rui en daar hoor ik enkel eens een piepje. De 5 valkparkietjes zijn nooit echt stil en zodra het licht wordt fluiten die hun vaste liedje. Ik noem het achtjes omdat je als je de toon volgt van hoog naar laag je een 8 kan maken.Tja, ik ben soms een beetje raar.

De grasparkieten zitten zich te poetsen en antwoorden als ik praat met hun “tjirp, tjirp’ Kurt, de rosella doet de microgolf na als hij denkt dat er gevaar is. En… als het mannelijke grasparkietje, Flupke, te dicht bij ZIJN Piet komt.

CocoFien en CocoPaco hebben een hoge schelle toon die ze vooral voor aandacht gebruiken. Als ik bezoek heb doen ze het steevast. Nu zitten ze echter met hun kinderstemmetjes zaken te vertellen die ik alleen begrijp.

En dan is er Puco, mijn grijs-rode hartedief… die praat pas als het schemert en alles stil rond hem is.

Ik ben er achter gekomen dat ik enorm zacht moet praten om zijn aandacht te krijgen. Bijna fluisteren. Hij komt dan aan de voorkant hangen om me beter te zien. Zodra ik echter een beweging maak of de toon iets verander is de magie weg.  Geduld….

Ik ben zo jaloers!

Ondertussen is Puco zo ‘n 20 dagen bij me. Dat is nog niet zo lang. Zijn kooi is niet meer afgeschermd aan de zijkanten, omdat ik wil dat hij me van ver ziet komen  en dan toch niet zo vaak schrikt. Dat helpt.

Hij is lief voor mijn zoon en dochter en vooral de kleinkindertjes. Naar mij toe blijft hij echter achterdochtig. Ik ben dan ook de enige die aan en in  zijn kooi moet zijn. Als hij vers eten en drinken krijgt geef ik hem de kans om eerst een beetje afstand te nemen. Tussendoor geef ik hem een druifje of pepertje want dat lust hij heel graag. Daar waar hij graag iets uit de handen pakt van de kids, moet ik het tussen de tralies duwen en dan een stapje achteruit zetten voor hij het neemt.

Ik voer gesprekken met hem maar buiten wat gegrom  en gebibber zoekt hij geen toenadering. Ik ben zooooo jaloers op de kids! Hij heeft blijkbaar besloten dat ik hard moet werken om zijn maatje te worden. Hij weet echter niet dat ik niet zo vlug zal opgeven! Met Poppetje duurde het 6 maanden voor ik haar vertrouwen won.

Hij luistert in elk geval wel naar wat ik zeg want toen hij een paar dagen geleden zat te praten hoorde ik hem plots “zoeteke” zeggen.

Hij is soms bang voor de gekste dingen: een vlieg die over zijn kooi vliegt, een beeld dat verschijnt op de TV en vooral op ALLES wat op een doek lijkt! Ik tracht er zo veel mogelijk rekening mee te houden, de vaatdoek verstop ik achter mijn rug, mijn jas doe ik in de hall aan en op de kast waar hij op staat ligt een dikke laag stof  want die wordt voorlopig niet afgestoft.  Als hij schrikt laat hij zich gewoon achteruit van zijn stok vallen. Dat wil ik zeker zo veel mogelijk vermijden. Ik mag het niet gedroomd hebben dat hij zich pijn doet.

Ik vraag me af waarom hij anders naar me toe is. Iets aan mijn uiterlijk dat hem herinnert aan die traumatische gebeurtenissen? Mijn stem? Voelt hij zich bedreigd omdat ik waggelend loop? Het is puzzelen met zo’n intelligente vogel. Ik overweeg zelfs om mijn haar donker te kleuren om te zien of dat een verschil maakt.

Ik hoorde dat ze perfect in staat zijn om je aan de vorm van je gezicht te herkennen. Of het dus een oplossing is weet ik niet maar ik wil echt alles uit de kast halen.

Puco, de papegaai met 2 gezichten

Puco is bang. Bang van handen, bang als je dicht komt, bang vooral voor alles wat op een doek lijkt. Door wat hij mee heeft gemaakt is dat niet meer dan begrijpelijk.

Ik krijg gegrom als ik de vaat afdroog, als ik de tafel wil schoonmaken of als ik een trui aan trek.  Ook vers eten en drinken krijgen aan de zijkant van de kooi vindt hij vreselijk. Dus … doe ik alles zo rustig en traag mogelijk.

De hele dag houdt hij me angstvallig in het oog en dan… komen de kleinkindertjes thuis van school en krijg ik een totaal andere vogel te zien!  Plots begint hij zijn naam te roepen en bedelt met zijn stompjes open om aandacht van hen. Alle lekkers die ze hem toestoppen neemt hij zachtjes uit hun vingers. Als zij eten gaat hij ook eten!

Zij mogen voorbij huppelen en Pucootje vindt dat prima, geen schrik te zien. Hij blijft rustig en ontspannen zitten kijken.

Het is echt verbazend hoe hij onderscheid maakt tussen de kids en volwassenen. Maar we weten ook dat het net volwassenen waren die hem pijn hebben gedaan, gewild of ongewild. Ik besef dat ik heel veel moeite en geduld zal moeten hebben voor ik met hem bereik wat mijn kleinkinderen moeiteloos krijgen: vertrouwen.

Puco

Ik zat bijna te huilen toen ik het trieste verhaal hoorde van Puco. Hij was door een, ondeskundige, geleewiekt. Ze hadden hem dus geen pluimpjes afgeknipt maar gewoon een stuk vleugel. Hij zag er vreselijk uit: de wondjes zagen er niet fris uit en er stak nog een stuk bot door het vlees.

Gelukkig werd hij binnen gebracht bij de VZW Nally’s papegaaienopvang. Zij bracht Puco naar vogelarts Bjorn Geeroms en Puco werd geopereerd. Stukken dood vlees werden weggesneden en ook nog het uitstekende bot werd verwijderd. Nu kon de huid dicht worden genaaid.

Puco zal fysiek herstellen maar ook de mentale schade is groot. Hij kreeg schrik van handen, alles wat op een doek lijkt en onverwachte bewegingen.

Ik was zo aangegrepen door zijn verhaal dat ik voorstelde om voor hem te zorgen. Het zal een lange tijd vragen om hem weer vertrouwen te laten krijgen in mensen.

Ondertussen is hij hier sedert 28 augustus.

Zijn vleugels – of beter, wat er van over blijft – beginnen goed te genezen. Door het feit dat hij een kap draagt kan hij er niet aan bijten.

Hij gromt naar iedereen, uitgenomen… naar mijn kleindochter Chloë. Ze doet hem waarschijnlijk denken aan het meisje waar hij vroeger een band mee had.

Zij mag dicht bij hem komen, en hij buigt voor haar zijn kopje om gekroeld te worden. Enorm vertederend als je hen samen ziet!  Ze zijn gek op elkaar.