Een prachtig liedje van Stef Bos.
Het is zondag. Heerlijk rustig in huis. Nu ja, met rustig bedoel ik niet stil. Ik heb net een douche genomen en alle vogels zitten momenteel in hun kooi. Ik laat ze niet los als ik niet in de buurt ben, daar ben ik te beschermend voor.
Ik zit te luisteren naar hun getater. De kanaries zitten volop in de rui en daar hoor ik enkel eens een piepje. De 5 valkparkietjes zijn nooit echt stil en zodra het licht wordt fluiten die hun vaste liedje. Ik noem het achtjes omdat je als je de toon volgt van hoog naar laag je een 8 kan maken.Tja, ik ben soms een beetje raar.
De grasparkieten zitten zich te poetsen en antwoorden als ik praat met hun “tjirp, tjirp’ Kurt, de rosella doet de microgolf na als hij denkt dat er gevaar is. En… als het mannelijke grasparkietje, Flupke, te dicht bij ZIJN Piet komt.
CocoFien en CocoPaco hebben een hoge schelle toon die ze vooral voor aandacht gebruiken. Als ik bezoek heb doen ze het steevast. Nu zitten ze echter met hun kinderstemmetjes zaken te vertellen die ik alleen begrijp.
En dan is er Puco, mijn grijs-rode hartedief… die praat pas als het schemert en alles stil rond hem is.
Ik ben er achter gekomen dat ik enorm zacht moet praten om zijn aandacht te krijgen. Bijna fluisteren. Hij komt dan aan de voorkant hangen om me beter te zien. Zodra ik echter een beweging maak of de toon iets verander is de magie weg. Geduld….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten