Puco is bang. Bang van handen, bang als je dicht komt, bang vooral voor alles wat op een doek lijkt. Door wat hij mee heeft gemaakt is dat niet meer dan begrijpelijk.
Ik krijg gegrom als ik de vaat afdroog, als ik de tafel wil schoonmaken of als ik een trui aan trek. Ook vers eten en drinken krijgen aan de zijkant van de kooi vindt hij vreselijk. Dus … doe ik alles zo rustig en traag mogelijk.
De hele dag houdt hij me angstvallig in het oog en dan… komen de kleinkindertjes thuis van school en krijg ik een totaal andere vogel te zien! Plots begint hij zijn naam te roepen en bedelt met zijn stompjes open om aandacht van hen. Alle lekkers die ze hem toestoppen neemt hij zachtjes uit hun vingers. Als zij eten gaat hij ook eten!
Zij mogen voorbij huppelen en Pucootje vindt dat prima, geen schrik te zien. Hij blijft rustig en ontspannen zitten kijken.
Het is echt verbazend hoe hij onderscheid maakt tussen de kids en volwassenen. Maar we weten ook dat het net volwassenen waren die hem pijn hebben gedaan, gewild of ongewild. Ik besef dat ik heel veel moeite en geduld zal moeten hebben voor ik met hem bereik wat mijn kleinkinderen moeiteloos krijgen: vertrouwen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten