Door een vriendin uit Nederland zijn hier vorige zondag 5 (vijf) vogeltjes bij gekomen. 2 grasparkietjes, 2 agapornis en 1 kakariki.
Er zijn hier nu in totaal 18 vogels in huis en ik heb me heilig voor genomen om nooit boven 20 te gaan. Ik ken mezelf echter… als er ergens een zielepootje een thuis zoekt kan die hier terecht!
De grasjes zijn ondertussen al bij mijn eigen grasparkietjes ingetrokken en het gaat heel goed. Ik heb nu 3 mannetjes en 1 vrouwtje en zo hoort het ook: meer mannen dan popjes.
De agapornisjes zaten de tweede dag op elkaar. Echte lovebirds! Aangezien ik zeker geen jongen wil, zal het eitjes schudden worden als ze zouden nestelen. Begrijp me niet verkeerd: ik zou dolgraag een nestje zien opgroeien maar nadien moet je toch een goede thuis zien te vinden en naar een opkoper brengen krijg ik niet over mijn hart.
De kakariki heeft mijn hart gestolen. Hij is waarschijnlijk uit een volière weggevlogen want hij is niet tam. Schuw is hij echter ook niet echt. Een beetje eigen aan de soort blijkbaar. Hij maakt zo’n lieve geluidjes dat ik iedere keer moet lachen om hem. Mijn vriendin noemde hem “de geit”.
Met Puco gaat het ondertussen ook goed. Als ik s morgens nog op bed lig hoor ik hem beneden hele verhalen vertellen. Ik verwittig hem door zijn naam te noemen als ik er aan kom en het krijsen als ik eten en drinken geef, is daardoor gestopt. Het vertrouwen is er nog niet maar hij begint mijn gewoontes te kennen en van dat punt kan ik verder met hem werken. Ik geef hem de kans om voor me weg te gaan en zo gaat hij me ook meer gaan vertrouwen. We komen er wel!
De groep van 5 valkparkietjes doen het ook prima! Als er eentje begint te fluiten, volgt de rest, met een oorverdovend concert tot gevolg.
Eindelijk is ook Xavier, de kanarie, weer beginnen fluiten. Hij is door een heel moeilijk rui heen die 3 maanden duurde. Het arme kereltje zag er vreselijk uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten