Processie van Echternach…

Net als in bovenvermelde processie gaat het met Puco de ene dag vooruit en dan erna weer achteruit.

Hij praat, fluit en roept als de beste maar zodra iemand te dicht komt gaat hij krijsen. Hij hangt dan aan het deurtje van zijn kooi heen en weer te slingeren (de macho) en toont zijn vervaarlijkste blik. En als hij echt boos is dan spuit hij ook zijn strontjes tussen de tralies door, recht op de kast en de vloer.

Ik probeer nu even een methode uit die ik nooit met andere angstige vogels toepaste: als ik dichter kom en hij krijst, blijf ik gewoon staan tot hij kalmer wordt en dan pas ga ik weg. Of het iets zal opbrengen zien we wel maar ik ben bereid om alles te proberen om hem vertrouwen te laten krijgen.

Alles waar hij bang voor is wordt zo veel mogelijk vermeden: een jas aantrekken doe ik meters weg van de kooi… de vuilniszak naar buiten brengen? Met mijn rug naar de kooi en de zak voor mijn buik stap ik zijwaarts tot ik voorbij hem ben. Boodschappen? Die worden laag tegen de grond gedragen en dan nog langs de kant die niet in de kooi te zien is. Echte apentoeren haal ik uit omdat meneertje geen schrik zou hebben.

Toen ik hem de eerste douche wilde geven bereidde ik me al mentaal voor op een krijsconcert. Ik had het water lekker warm gemaakt en ging voor hem staan, de sproeier in aanslag en toen ik begon te sproeien…. zag ik hem echt genieten!  Ik ben al blij dat hij van dit dan wel houdt. Misschien kan ik hem er mee omkopen?

Ik droom van de dag dat hij op mijn arm kan zitten… van de eerste keer dat ik zijn kopje eens zou kunnen kroelen en dat hij uit zichzelf naar me toe komt. Het ligt nog allemaal in de verre toekomst. Als dit niet zou gebeuren dan is mijn kleinste wens toch dat hij zich vrolijk en gelukkig kan voelen.

Ik maak me wat zorgen voor zijn toekomst. Wat als ik er niet meer ben? Vindt hij dan nog een baasje of bazinnetje die het niet erg vinden dat hij niet om knuffels vraagt of lekker bij hen wil zitten? Hij krijgt bij mij zo enorm veel aandacht maar ik krijg die ook van hem. Als ik in de douche ben of op het toilet roept hij tot ik terug roep, hij wil me dus echt wel in de buurt, zolang het niet te dicht is .

Als hij met zijn lieve stemmetje ‘koekoek’ of ‘Puco’ zegt dan smelt ik als een pakje boter in de zon … ik ben gek op mijn grijze zorgenkindje!

Puco leert snel!

De kletskous!

Een vol hart!

Waar het hart vol van is, loopt de mond van over… dus nog maar een kort stukje over Puco.

Ik betrap er mezelf op dat ik soms pakken tijd spendeer met naar hem te zitten kijken en te luisteren naar alles wat hij zegt en fluit.

Hij gaat nu met grote sprongen vooruit en sedert gisteren zag ik hem pogingen doen tot spelen.  Een grotere kooi begint aan de orde te komen want ik wil niet dat hij door verveling gaat plukken. Momenteel is hij het grote karton waar zijn kooi in het begin mee was afgeschermd aan het verpulveren in confetti.

Hij klimt zijn hele kooi door maar de bodem is nog taboe. Hij voelt zich daar waarschijnlijk nog te kwetsbaar.

Als de kleinkinderen van school thuis komen is hij door het dolle heen. Chloë is zijn grote liefde! Toen ik gisteren de kids naar boven bracht om te gaan slapen floot hij naar haar toen hij haar niet meer zag.

Ik ben voor hem alleen maar diegene die respons geeft als hij praat en die hem van eten en drinken voorziet.

Bezoekers kan Puco niet appreciëren. Die worden onthaald op gegrom of gekrijs naargelang ze verder of dichter bij zijn kooi komen.

Puco… 3 dagen later

Er zijn ondertussen 3 volle dagen voorbij gegaan sedert Puco zijn kapje is verwijderd door Nathalie.

Wonderen hebben zich niet voorgedaan maar hij blijft gestaag vooruit gaan. Ondertussen kan ik hem al frontaal benaderen tot op zo n 5 cm. Ik toon mijn handen nog niet maar ik ga die nu ook langzaam aan introduceren.

Hoe ik het heb aangepakt om tot dit (kleine) resultaat te komen? Wel, ik benaderde hem keer na keer ietsje dichter en bleef staan tot hij rustig werd. Eenmaal ik zag dat hij zich ontspande ging ik weg. Ik herhaalde het een aantal keren per dag tot ik ondertussen vrijwel vlak voor hem kon staan zonder dat hij in paniek raakt.

Met mijn handen ga ik precies hetzelfde doen. Beginnen op een afstand en telkens dichter tot hij ontspannen is als mijn handen dichtbij hem zijn.

Het zal wat langer tijd in beslag nemen dan het benaderen maar ik verwacht dat het hier ook zal lukken.

Ik merk dat hij mijn gezelschap steeds meer op prijs stelt en als ik de kamer verlaat fluit hij om te horen waar ik ben. Hij praat nu ook heel vaak. De meest gekke geluidjes krijg ik te horen en ik mis soms hele stukken van een film die ik zit te kijken, puur omdat ik genietend naar hem zit te luisteren.

Zijn absolute favoriet is het liedje “Because I’m happy” ! Ik speel het een keer of 3 per dag en zing (en dans) het op zo’n meter voor zijn kooi mee. Hij laat duidelijk merken dat hij het superleuk vindt.

Gisteren was ik bij mijn dochter en toen ik haar grijsjes zag spelen en gek doen in de volière besefte ik dat er nog een heel lange weg te gaan is voor Puco. Door zijn handicap zit er voor hem geen volièreleven in maar meer vrijheid MOET gewoon. Het is aan mij om hem te leren dat hij niet meer bang hoeft te zijn en hij bij mij veilig is.

Hoeveel tijd ik aan hem besteed? Heel veel!  Dat is ook nodig want nu hij nog bang is voor speelgoed en sloopmateriaal is zijn enige bezigheid eten. Als hij dus niet op mijn “entertainment” kan rekenen wordt hij op de duur een dikke en ongezonde papegaai. Daarom schakel ik nu ook langzaam over op pellets, en natuurlijk het fruit en de groenten die hij al kreeg. Nu hij zijn voedsel met zijn pootje kan vastnemen zijn de stukken groter. De nootjes worden nu een traktatie en straks als we beginnen met het leren opstappen: een beloning.

Net als mijn andere dieren is Puco een gezinslid geworden. Ja, ik heb een groot gezin en neen, ik zou geen enkele van mijn dieren willen missen want stuk voor stuk vullen ze hier een plaatsje in en stuk voor stuk zijn ze belangrijk voor me.

Puco is zijn kapje kwijt!

Vandaag was het een grote dag voor Puco (en voor mij ook wel). Mijn schatje zou verlost worden van zijn kap.

Zoals beloofd kwam Nathalie van VZW Nally’s Papegaaienopvang langs om deze klus te klaren. Na een kop koffie was het eindelijk zo ver.

Een handdoek, een mes en schaar waren de hulpstukken. Met de handdoek pakte ze Puco, onder luid protest, uit zijn kooi. Hij werd voorzichtig in de handdoek gewikkeld zodat hij zijn vleugels, wat er van rest, niet kon bewegen.

Eerst werd de rubber koker rond zijn nekje voorzichtig oppervlakkig ingesneden en erna helemaal met de schaar open gemaakt. Ik hield Puco stevig vast rond zijn lijfje en het verwonderde me hoe veel kracht hij had.

Daarna werd de plastieken kap open gemaakt en verwijderd. Nathalie nam Puco, nog steeds in de handdoek, mee naar de sofa en liet hem daar vrij.

Een beetje beduusd bleef hij zitten maar toen ze een beweging in zijn richting maakte flapperde hij van de sofa op de grond. (De hondjes had ik voor deze onderneming even in de tuin gelaten). Telkens één van ons dichtbij hem kwamen trippelde hij onder de tafel, onder de salontafel en onder mijn bureau. Arme bange Puco.

Nathalie pakte hem weer op met de handdoek en zette hem terug in zijn “veilige” kooi. Hij kwam er weer een beetje tot rust.

Toen Nathalie vertrokken was liet ik hem even met rust. Ik praatte tegen hem, vertelde hem hoe flink hij wel was en hoe mooi ik hem vond van op een afstand. En toen… zag ik een metamorfose!

Bijna 2 uren zat hij zijn veren te poetsen en je zag hem echt meer en meer ontspannen. Toen ik hem vers eten, fruit en groentjes gaf ging hij onmiddellijk smullen waar hij voordien zijn afstand hield tot ik weg ging. Ik besloot om een klein stapje verder te gaan en de kast waar zijn kooi op staat met een vod schoon te maken. Een handeling waar hij steeds in paniek door raakte en nu… bleef hij gewoon zitten kijken zonder een kik te geven.

Ik besloot nog een stapje verder te gaan en gewoon dichter voor de kooi te gaan staan dan ik ooit had gedaan en ook dan bleef hij rustig. Waw wat een heerlijk gevoel gaf dat!

Vanaf morgen ga ik met hem trainen om te wennen aan mijn handen op en rond zijn kooi. Dan komt het openen en dichtmaken van de kooideur en dan mijn hand in de kooi. Tot we aan de fase van het opstappen komen. Dat is allemaal vlug geschreven maar zal zijn tijd nodig hebben.

Ik ben Nathalie in elk geval dankbaar voor al de goede raad die ze gaf voor de inrichting van zijn toekomstige grote kooi, de tips om hem te benaderen  en de hulp die ze vandaag aan Puco bood.

Mijn lieveling is rustig en ontspannen en ik ben gelukkig!

Waf waf! Kom dan…

Anouk, mijn hondje, blaft maar even heel kort: als er mensen op bezoek komen en als ik s morgens de trap af kom. Toen ik om halfzes deze morgen geblaf hoorde vond ik het dus verdacht.... ik naar beneden met mijn nog half slapende kop... bleek het Puco te zijn! Ik heb nu een waakpapegaai!

Hij denkt waarschijnlijk dat als er geblaft wordt er iemand komt om hem gezelschap te houden... ik moet goed nadenken hoe ik dit ga aanpakken want aanmoedigen ga ik zeker niet doen! Grappig was het natuurlijk wel… voor een paar keertjes …maar nadien heb voor ik het weet een papegaai die de hele tijd blafgeluiden maakt als er eens niemand thuis is.

Uit het bovenstaande blijkt maar weer hoe deze slimme dieren de zaken met elkaar kunnen  associëren en het ook gaan gebruiken. Het leidt dan ook soms naar een gedrag dat wij als mensen niet gewenst vinden. 

De aanpak van het “probleem” los je niet op met ”koest” te gaan zeggen of naar hem te gaan om hem stil te krijgen maar net om weg te gaan uit de ruimte om hem opnieuw te leren dat blaffen gelijk staat met genegeerd worden.

Het is allemaal heel logisch maar vaker duurt het langer om het gedrag te gaan afleren dan dat ze het op pikken. Onderschat NOOIT de intelligentie van een papegaai want voor je het weet vinden ze weer een truukje om je aandacht te trekken!

Soort zoekt soort

Heel lang geleden, toen ik nog getrouwd was, had mijn man een volière. Er zaten voornamelijk grasparkietjes in. Toen we op een zondag naar de vogelmarkt gingen zag hij er een prachtig koppel halsbandparkieten. Hij vroeg de verkoper of dit wel samen ging met grasparkieten en die zei (natuurlijk) dat het geen problemen zou geven. En inderdaad, de grasparkietjes waren een stuk vlugger dan de halsbandjes en er was geen probleem tot… het broedseizoen aanbrak.

De grasjes legden eitjes en kregen jongen. De dag dat de jongen echter uit het nest kwamen vonden we ze allemaal met de pootjes afgebeten. Resultaat van de mix van twee soorten vogels.

Ik heb er wekenlang nachtmerries van gehad! Mijn toenmalige man heeft de halsbandparkieten toen apart gezet maar om verschillende jonge vogeltjes zo aan hun einde te zien komen, door de hebberigheid van een verkoper, is vreselijk!

Waarom schrijf ik dit in mijn blog als het al meer dan 20 jaar geleden is gebeurd? Omdat ik vaak op Facebook lees dat mensen jonge vogels in huis halen van verschillende soorten. Daar is op zich niets mis mee. De vogels worden veel gehanteerd en uit de kooi gelaten en zien hun baasje dan als hun partner. Als je de tijd en de aandacht voor je vogel hebt is hier nog steeds niets mis mee.

Jonge vogels kunnen vaak goed opschieten met elkaar maar… na een tijd worden ze hormonaal en dan gaan ze zich gedragen zoals ze ook in het wild zouden doen: ze gaan hun partner, hun baasje in dit geval, verdedigen tegen indringers. En dat zijn dan de andere vogels die in hun baasjes buurt komen.

In het begin is het enkel een verwittiging: een goeie pik naar de indringer. Als de andere vogel echter ook naar “zijn” partner blijft komen voor zijn deel van de aandacht, dan gaat het meestal mis. Dan draait het uit op een gevecht waarvan het resultaat niet zo schattig meer is.

Als ik vertel dat ik mijn vogels per soort uit de kooi laat vliegen dan wordt ik vaak als harteloos gezien omdat ik de anderen op sluit in hun kooi. De kooi is voor hen echter ook een plaats waar ze steeds veilig zijn en tot rust kunnen komen.

Verschillende van mijn vogels hebben soortgenoten en zijn dus niet meer zo op mij gefocust. “Minder tam” omdat ze zich dan meer op hun soortgenoten richten. Dat betekent dus ook dat ze met elkaar in de kooi bezig zijn en niet zitten te wachten tot ze hun portie aandacht van mij krijgen.

Er zijn inderdaad mensen waar het wel goed gaat en daar ben ik blij om maar ik neem liever het risico niet.

Zou ik ze liever allemaal tegelijkertijd laten vliegen? Natuurlijk wel!  Er is echter nog steeds de wet van de sterkste en ik mag er niet aan denken dat één van mijn lievelingen gekwetst raakt.

Update

De website van de VZW Nallys Papegaaienopvang staat online!  Ik ben best fier dat ik er mocht aan meewerken : http://www.nallyspapegaaienopvang.com/

Elke dag bestaat uit 90% van de tijd met de vogeltjes bezig zijn. Ze moeten niet alleen hun eten en drinken, fruit en groenten krijgen, maar ook aandacht.

Als ik iets zeg, zing of fluit krijg ik steevast respons. Vooral ‘s avonds als het begint te schemeren wordt de natuur hier goed nagebootst. Dan roepen vogels ook naar hun partner. Of de buren het leuk vinden weet ik niet maar ik geniet er zo intens van.

Ze roepen, zoeken dan hun slaapplaats op en langzaamaan wordt het dan stil in huis. Ik dek ze niet af want ik wil ze zoveel mogelijk in het ritme van de dag laten: wordt het licht dan zijn ze wakker, is het donker dan slapen ze.

Als ik zelf naar bed ga wens ik ze steevast stuk voor stuk een goeie nacht.

Met Puco gaat het elke dag wat beter. De veranderingen in zijn houding tegenover mij zijn subtiel en voor buitenstaanders waarschijnlijk zelfs niet merkbaar. Hij bibbert niet meer als ik wat dichter kom en hij volgt mijn bewegingen nog steeds maar nu meer nieuwsgierig dan bang. Eten en drinken geven doe ik met respect voor de afstand die hij neemt en ook dat verloopt nu zonder dat hij zich naar beneden laat vallen. Hij zet ook zijn pluimen niet meer recht. Allemaal kleine dingetjes die me hoop geven.

Volgende week mag zijn kap er af en dan is het afwachten of hij zich zal plukken of niet. Het zit er dik in maar… we blijven positief! Of hij nu mooi in zijn pluimen zit of een kale kip wordt, ik ben stapelgek op hem!

Waar het hart vol van is… loopt de mond van over!

We zijn ondertussen weer een tijd verder en VZW Nallys Papegaaienopvang is een feit. Het verscheen in het staatsblad deze week.

Af en toe houden Nathalie en ik even contact want fysiek kan ik jammer genoeg niet helpen, maar ik hoop dat ik in de toekomst wel van nut kan zijn om administratieve taakjes te doen of gewoon groenten en fruit te snijden voor de birdies.

Zij informeert natuurlijk ook naar de toestand van Pucootje, “ons” zorgenkindje.

In het asiel zelf werd al behoorlijk gewerkt. Er werden gevaarlijk hoge bomen gerooid…

Het dak en de goten werden schoongeveegd…

en zelfs van het LTI van Oedelem kwamen 3 jongens helpen

Het ligt me allemaal nauw aan het hart. Al mijn vogels zijn me enorm dierbaar en weten dat er een VZW bestaat die de dieren opvangt als ze door omstandigheden niet meer thuis kunnen blijven, vult me met een warm gevoel. Ik wou dat ik nog meer kon betekenen om hen te steunen maar elk klein steentje helpt zodat al deze gevleugelde kwebbelaars niet in een opkoperscircuit komen en van de ene eigenaar naar de andere schuiven.

Vogelweelde

Door een vriendin uit Nederland zijn hier vorige zondag 5 (vijf) vogeltjes bij gekomen. 2 grasparkietjes, 2 agapornis en 1 kakariki.

Er zijn hier nu in totaal 18 vogels in huis en ik heb me heilig voor genomen om nooit boven 20 te gaan. Ik ken mezelf echter… als er ergens een zielepootje een thuis zoekt kan die hier terecht!

De grasjes zijn ondertussen al bij mijn eigen grasparkietjes ingetrokken en het gaat heel goed. Ik heb nu 3 mannetjes en 1 vrouwtje en zo hoort het ook: meer mannen dan popjes.

De agapornisjes zaten de tweede dag op elkaar. Echte lovebirds! Aangezien ik zeker geen jongen wil, zal het eitjes schudden worden als ze zouden nestelen. Begrijp me niet verkeerd: ik zou dolgraag een nestje zien opgroeien maar nadien moet je toch een goede thuis zien te vinden en naar een opkoper brengen krijg ik niet over mijn hart.

De kakariki heeft mijn hart gestolen. Hij is waarschijnlijk uit een volière weggevlogen want hij is niet tam. Schuw is hij echter ook niet echt. Een beetje eigen aan de soort blijkbaar. Hij maakt zo’n lieve geluidjes dat ik iedere keer moet lachen om hem. Mijn vriendin noemde hem “de geit”.

Met Puco gaat het ondertussen ook goed. Als ik s morgens nog op bed lig hoor ik hem beneden hele verhalen vertellen. Ik verwittig hem door zijn naam te noemen als ik er aan kom en het krijsen als ik eten en drinken geef, is daardoor gestopt. Het vertrouwen is er nog niet maar hij begint mijn gewoontes te kennen en van dat punt kan ik verder met hem werken. Ik geef hem de kans om voor me weg te gaan en zo gaat hij me ook meer gaan vertrouwen. We komen er wel!

De groep van 5 valkparkietjes doen het ook prima! Als er eentje begint te fluiten, volgt de rest, met een oorverdovend concert tot gevolg.

Eindelijk is ook Xavier, de kanarie, weer beginnen fluiten. Hij is door een heel moeilijk rui heen die 3 maanden duurde.  Het arme kereltje zag er vreselijk uit.