Waar het hart vol van is, loopt de mond van over… dus nog maar een kort stukje over Puco.
Ik betrap er mezelf op dat ik soms pakken tijd spendeer met naar hem te zitten kijken en te luisteren naar alles wat hij zegt en fluit.
Hij gaat nu met grote sprongen vooruit en sedert gisteren zag ik hem pogingen doen tot spelen. Een grotere kooi begint aan de orde te komen want ik wil niet dat hij door verveling gaat plukken. Momenteel is hij het grote karton waar zijn kooi in het begin mee was afgeschermd aan het verpulveren in confetti.
Hij klimt zijn hele kooi door maar de bodem is nog taboe. Hij voelt zich daar waarschijnlijk nog te kwetsbaar.
Als de kleinkinderen van school thuis komen is hij door het dolle heen. Chloë is zijn grote liefde! Toen ik gisteren de kids naar boven bracht om te gaan slapen floot hij naar haar toen hij haar niet meer zag.
Ik ben voor hem alleen maar diegene die respons geeft als hij praat en die hem van eten en drinken voorziet.
Bezoekers kan Puco niet appreciëren. Die worden onthaald op gegrom of gekrijs naargelang ze verder of dichter bij zijn kooi komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten