Puco is zijn kapje kwijt!

Vandaag was het een grote dag voor Puco (en voor mij ook wel). Mijn schatje zou verlost worden van zijn kap.

Zoals beloofd kwam Nathalie van VZW Nally’s Papegaaienopvang langs om deze klus te klaren. Na een kop koffie was het eindelijk zo ver.

Een handdoek, een mes en schaar waren de hulpstukken. Met de handdoek pakte ze Puco, onder luid protest, uit zijn kooi. Hij werd voorzichtig in de handdoek gewikkeld zodat hij zijn vleugels, wat er van rest, niet kon bewegen.

Eerst werd de rubber koker rond zijn nekje voorzichtig oppervlakkig ingesneden en erna helemaal met de schaar open gemaakt. Ik hield Puco stevig vast rond zijn lijfje en het verwonderde me hoe veel kracht hij had.

Daarna werd de plastieken kap open gemaakt en verwijderd. Nathalie nam Puco, nog steeds in de handdoek, mee naar de sofa en liet hem daar vrij.

Een beetje beduusd bleef hij zitten maar toen ze een beweging in zijn richting maakte flapperde hij van de sofa op de grond. (De hondjes had ik voor deze onderneming even in de tuin gelaten). Telkens één van ons dichtbij hem kwamen trippelde hij onder de tafel, onder de salontafel en onder mijn bureau. Arme bange Puco.

Nathalie pakte hem weer op met de handdoek en zette hem terug in zijn “veilige” kooi. Hij kwam er weer een beetje tot rust.

Toen Nathalie vertrokken was liet ik hem even met rust. Ik praatte tegen hem, vertelde hem hoe flink hij wel was en hoe mooi ik hem vond van op een afstand. En toen… zag ik een metamorfose!

Bijna 2 uren zat hij zijn veren te poetsen en je zag hem echt meer en meer ontspannen. Toen ik hem vers eten, fruit en groentjes gaf ging hij onmiddellijk smullen waar hij voordien zijn afstand hield tot ik weg ging. Ik besloot om een klein stapje verder te gaan en de kast waar zijn kooi op staat met een vod schoon te maken. Een handeling waar hij steeds in paniek door raakte en nu… bleef hij gewoon zitten kijken zonder een kik te geven.

Ik besloot nog een stapje verder te gaan en gewoon dichter voor de kooi te gaan staan dan ik ooit had gedaan en ook dan bleef hij rustig. Waw wat een heerlijk gevoel gaf dat!

Vanaf morgen ga ik met hem trainen om te wennen aan mijn handen op en rond zijn kooi. Dan komt het openen en dichtmaken van de kooideur en dan mijn hand in de kooi. Tot we aan de fase van het opstappen komen. Dat is allemaal vlug geschreven maar zal zijn tijd nodig hebben.

Ik ben Nathalie in elk geval dankbaar voor al de goede raad die ze gaf voor de inrichting van zijn toekomstige grote kooi, de tips om hem te benaderen  en de hulp die ze vandaag aan Puco bood.

Mijn lieveling is rustig en ontspannen en ik ben gelukkig!