Er zijn ondertussen 3 volle dagen voorbij gegaan sedert Puco zijn kapje is verwijderd door Nathalie.
Wonderen hebben zich niet voorgedaan maar hij blijft gestaag vooruit gaan. Ondertussen kan ik hem al frontaal benaderen tot op zo n 5 cm. Ik toon mijn handen nog niet maar ik ga die nu ook langzaam aan introduceren.
Hoe ik het heb aangepakt om tot dit (kleine) resultaat te komen? Wel, ik benaderde hem keer na keer ietsje dichter en bleef staan tot hij rustig werd. Eenmaal ik zag dat hij zich ontspande ging ik weg. Ik herhaalde het een aantal keren per dag tot ik ondertussen vrijwel vlak voor hem kon staan zonder dat hij in paniek raakt.
Met mijn handen ga ik precies hetzelfde doen. Beginnen op een afstand en telkens dichter tot hij ontspannen is als mijn handen dichtbij hem zijn.
Het zal wat langer tijd in beslag nemen dan het benaderen maar ik verwacht dat het hier ook zal lukken.
Ik merk dat hij mijn gezelschap steeds meer op prijs stelt en als ik de kamer verlaat fluit hij om te horen waar ik ben. Hij praat nu ook heel vaak. De meest gekke geluidjes krijg ik te horen en ik mis soms hele stukken van een film die ik zit te kijken, puur omdat ik genietend naar hem zit te luisteren.
Zijn absolute favoriet is het liedje “Because I’m happy” ! Ik speel het een keer of 3 per dag en zing (en dans) het op zo’n meter voor zijn kooi mee. Hij laat duidelijk merken dat hij het superleuk vindt.
Gisteren was ik bij mijn dochter en toen ik haar grijsjes zag spelen en gek doen in de volière besefte ik dat er nog een heel lange weg te gaan is voor Puco. Door zijn handicap zit er voor hem geen volièreleven in maar meer vrijheid MOET gewoon. Het is aan mij om hem te leren dat hij niet meer bang hoeft te zijn en hij bij mij veilig is.
Hoeveel tijd ik aan hem besteed? Heel veel! Dat is ook nodig want nu hij nog bang is voor speelgoed en sloopmateriaal is zijn enige bezigheid eten. Als hij dus niet op mijn “entertainment” kan rekenen wordt hij op de duur een dikke en ongezonde papegaai. Daarom schakel ik nu ook langzaam over op pellets, en natuurlijk het fruit en de groenten die hij al kreeg. Nu hij zijn voedsel met zijn pootje kan vastnemen zijn de stukken groter. De nootjes worden nu een traktatie en straks als we beginnen met het leren opstappen: een beloning.
Net als mijn andere dieren is Puco een gezinslid geworden. Ja, ik heb een groot gezin en neen, ik zou geen enkele van mijn dieren willen missen want stuk voor stuk vullen ze hier een plaatsje in en stuk voor stuk zijn ze belangrijk voor me.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten