Heel lang geleden, toen ik nog getrouwd was, had mijn man een volière. Er zaten voornamelijk grasparkietjes in. Toen we op een zondag naar de vogelmarkt gingen zag hij er een prachtig koppel halsbandparkieten. Hij vroeg de verkoper of dit wel samen ging met grasparkieten en die zei (natuurlijk) dat het geen problemen zou geven. En inderdaad, de grasparkietjes waren een stuk vlugger dan de halsbandjes en er was geen probleem tot… het broedseizoen aanbrak.
De grasjes legden eitjes en kregen jongen. De dag dat de jongen echter uit het nest kwamen vonden we ze allemaal met de pootjes afgebeten. Resultaat van de mix van twee soorten vogels.
Ik heb er wekenlang nachtmerries van gehad! Mijn toenmalige man heeft de halsbandparkieten toen apart gezet maar om verschillende jonge vogeltjes zo aan hun einde te zien komen, door de hebberigheid van een verkoper, is vreselijk!
Waarom schrijf ik dit in mijn blog als het al meer dan 20 jaar geleden is gebeurd? Omdat ik vaak op Facebook lees dat mensen jonge vogels in huis halen van verschillende soorten. Daar is op zich niets mis mee. De vogels worden veel gehanteerd en uit de kooi gelaten en zien hun baasje dan als hun partner. Als je de tijd en de aandacht voor je vogel hebt is hier nog steeds niets mis mee.
Jonge vogels kunnen vaak goed opschieten met elkaar maar… na een tijd worden ze hormonaal en dan gaan ze zich gedragen zoals ze ook in het wild zouden doen: ze gaan hun partner, hun baasje in dit geval, verdedigen tegen indringers. En dat zijn dan de andere vogels die in hun baasjes buurt komen.
In het begin is het enkel een verwittiging: een goeie pik naar de indringer. Als de andere vogel echter ook naar “zijn” partner blijft komen voor zijn deel van de aandacht, dan gaat het meestal mis. Dan draait het uit op een gevecht waarvan het resultaat niet zo schattig meer is.
Als ik vertel dat ik mijn vogels per soort uit de kooi laat vliegen dan wordt ik vaak als harteloos gezien omdat ik de anderen op sluit in hun kooi. De kooi is voor hen echter ook een plaats waar ze steeds veilig zijn en tot rust kunnen komen.
Verschillende van mijn vogels hebben soortgenoten en zijn dus niet meer zo op mij gefocust. “Minder tam” omdat ze zich dan meer op hun soortgenoten richten. Dat betekent dus ook dat ze met elkaar in de kooi bezig zijn en niet zitten te wachten tot ze hun portie aandacht van mij krijgen.
Er zijn inderdaad mensen waar het wel goed gaat en daar ben ik blij om maar ik neem liever het risico niet.
Zou ik ze liever allemaal tegelijkertijd laten vliegen? Natuurlijk wel! Er is echter nog steeds de wet van de sterkste en ik mag er niet aan denken dat één van mijn lievelingen gekwetst raakt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten