Babbelkousen

Al sedert de bonte boerkes hier in huis zijn kon ik na enkele weken een paar veel gebruikte woordjes tussen hun getater verstaan. Het zijn niet echt goede praters.

Ondertussen zegt Flouke ook duidelijk verstaanbaar haar naam.

Pucootje zei een paar woordjes maar de grootste prater is Angel. Ze is meester in het nazeggen van alles wat ze hoort. Ze stopt ook nooit met praten, alleen als ze aan het eten is stopt het heel even.

Sedert kort neemt ook Puco woordjes van haar over en soms moet ik kijken wie van de twee iets zegt. Puco blijft echter een bescheiden prater.

Sedert vandaag zegt Angel “zotte pitoe”. Als ze gek doet zeg ik dat immers tegen haar.

Het is onmogelijk om alles wat ze zegt neer te schrijven maar ik blijf me verbazen over hun vermogen om zo perfect een stem of geluid na te bootsen. Van het geluid van de telefoon, het geblaf van een hond tot mijn eigen stem.

Angel herhaalt ook de dingen die ik tegen Pucootje zeg en door haar hoor ik hoe ik mijn lieve jongen soms betuttel. Ik praat altijd zachtjes tegen hem om hem op zijn gemak te stellen en dat doet zij ook.

Vaak zit ik gewoon te luisteren naar hen, zonder zelf iets te zeggen en heel vaak zit ik te grinniken om wat ik hoor. Gelukkig hoor ik alleen lieve woordjes … per slot van rekening herhalen ze wat ik zeg

Reuzenstappen…

Puco verhuisde vorige vrijdag naar een grote kooi. Nathalie hielp me daarbij met raad en daad en keek hem ook nog eens na. Alle wondjes zijn nu volledig genezen. Ze toonde me ook hoe de kooi het best kon worden ingericht naar zijn noden.

De eerste dagen viel hij nog regelmatig naar beneden van zodra hij van iets schrok, langzaam maar zeker werd hij echter zekerder en begon de hele kooi rond te klimmen. Tot… gisterenavond ik naar bed wilde gaan rond middernacht en getrippel hoorde!  Tot mijn verbazing trippelde Puco door de woonkamer. Het deurtje sloot niet goed af en hij nam van de gelegenheid gebruik om van de vrijheid te proeven.

Hem vangen en terug in de kooi steken was geen optie door het late uur. Ik moet wat rekening houden met mijn buren. Dus liep ik even traag achter hem aan tot hij terug aan zijn kooi kwam en langs de buitenkant naar boven kroop. Voor zijn veiligheid, ik heb twee hondjes, vond ik het beter om die nacht wakker te blijven voor het geval hij van de kooi af zou vallen in een paniekreactie. Hij sliep… ik niet.

Vandaag heeft hij de hele dag buiten de kooi doorgebracht en liet me zelfs, met afgewend hoofd, tot op zo n 20 cm naderen. Deze nacht ga ik wel slapen, zij het met één oog open want ik laat hem vrij op zijn kooi.

Met Angel gaat het ook super. Hij praat zonder ophouden en ik moet echt alle licht en geluid dempen voor hij stopt. Zijn lichaamstaal moet ik echter nog wat leren kennen want deze morgen was ik hem aan het kroelen tot hij plots mijn vinger een stevige knauw gaf. Hij is gek op mijn zoon en als die binnen komt gaat hij als een baby piepen voor aandacht.

Flouke is ook al zo n schatje! Ze reageert telkens ze mijn stem hoort en komt zodra ik haar kooi nader. Morgen verhuist ze naar haar definitieve kooi want momenteel zit ze nog in een geleende kooi waar ze alle zaadjes uit kon gooien. Met een wilgentakje kan ze zich eindeloos amuseren. Ze rolt ermee over de bodem van de kooi en flappert met haar vleugeltjes van plezier.

Ook met alle andere vogeltjes gaat het prima ook al zijn er verschillende momenteel in de rui. Ik geef ze wat vaker een sproeibeurt en dat wordt steeds in dank aangenomen. Kurt is wat minder pittig maar hij is dan ook al ouder en misschien vraagt de rui wat meer energie van hem. De valkparkietjes, agapornis en grasparkietjes blijven echter tetteren en spelen en hebben er weinig last van.

Ook CocoFientje en CocoPaco verliezen pluimpjes. Gelukkig zijn de hormonen weer op normaal niveau en zijn ze weer even lief als ervoor.

Riki, de kakariki, verloor 1 grote pluim en tot nu toe is het daarbij gebleven. Hij neemt een korstje of stukje appel uit mijn hand aan dus ook met hem gaat het super.

Er kruipt veel tijd in de verzorging en het aandacht geven maar wat ik ervoor terug krijg is onbetaalbaar. Ik had nooit kunnen dromen dat ik zo veel vogels zou hebben maar ik zou er geen enkele van kunnen missen. En moet ik er eens een nachtje mijn slaap voor laten… ah, dat moet kunnen!

Een verlengd novemberweekend

Op zaterdag 8 november reed ik gezwind naar Oedelem want ik zou er vrijwilliger Tamara voor het eerst ontmoeten. Zij is een kei in het maken van speelgoed voor de birdies en ik had haar gevraagd om een schommel te maken voor mijn grijsjes.

Toen ik er aankwam werd ik, zoals altijd, hartelijk onthaald door Nathalie en haar man en met Tamara was er ook onmiddellijk een klik van verbondenheid. 

De schommel die ze had gemaakt overtrof mijn verwachtingen. Daar gaan Puco en Angel een heleboel plezier aan beleven.

Terwijl zij met hun drietjes fysiek bezig waren kon ik al wat groenten en fruit snijden voor de vogels en daarna, terwijl Tamara ze voederde maakte ik foto’s en filmpjes voor de website en Facebook.

De volgende dag ging ik terug want nu waren er nog meer vrijwilligers en ze waren al druk bezig met het opstellen van volieres. Buiten waren nog 3 jonge mannen bezig met het verwijderen van meters en meters klimop.  De inzet van al die mensen raakte me enorm. Ik durf nooit meer te zeggen dat er alleen nog egoïsten in onze maatschappij zijn en dat er geen fut in de jeugd zit want ik werd echt van het tegendeel op de neus gedrukt.

Hier thuis is er sinds de komst van Angel en Flouke enorm veel leven in huis! Het zijn allebei goedgezinde en vrij luidruchtige vogels die hun aandacht opeisen. Door het feit dat ze allebei nog jong zijn is buiten eten hun grote prioriteit: spelen!

Het werkt aanstekelijk op Puco want ook hij begint nu gek te doen. Ze voeren hele gesprekken met de meest gekke geluiden. Ze nemen ook woordjes van elkaar over. Zo roept Angel nu ook “koekoek” en zegt Puco “allez kom”. Als één van hen uit de bol gaat dan volgt de rest wat soms leidt tot oorverdovende maar hilarische momenten.

Zelf heb ik er geen last van, integendeel ik geniet er van,  maar ik vermoed dat mijn buren soms hun wenkbrauwen zullen optrekken.

Mijn dieren maken dat ik mijn zorgen even opzij kan zetten en het asiel geeft me een nuttig doel om me voor in te zetten. Door mijn kleinkinderen erbij te betrekken kan ik ook aan hen de liefde voor dieren doorgeven en zo ook zorgen dat er ook in de toekomst mensen zullen zijn die om dieren geven.

Wieken, oefenen en spelen…

Gisteren werden Angel en Flouke gewiekt door Nathalie van VZW Nally’s Papegaaienopvang.

Het is immers de bedoeling dat ze allebei vrij in het huis mogen zijn en ik zou het vreselijk vinden moesten ze wegvliegen als ik de deur open maak om de hondjes buiten te laten. Flouke is bovendien enorm vlug.

Flouke werd eerst onder handen genomen en natuurlijk werd nadien getest of het wieken haar nog net in staat liet om te fladderen maar niet om weg te vliegen. Ze geraakte zo’n 3 meter verder in dalende lijn dus dat was prima gedaan. Het beestje zou niet als een steen naar beneden vallen maar ook niet meer echt ver weg kunnen fladderen.

Daarna was Angel aan de beurt. Ook hij werd in een handdoek gewikkeld en er werden pluimpjes afgeknipt. De vliegtest verliep even vlotjes als bij Flouke.

Hij stapte vlotjes op bij Nathalie en wilde zoals hij altijd gewoon was naar haar schouder en hoofd klimmen. Ik kreeg truukjes van haar te zien om dat te vermijden. Hij stapte ook bij mij zonder aarzelen op.  Nathalie gaf me ook nog tips voor Pucootje.

Daarna werd hij in zijn nieuwe grotere kooi geplaatst waar hij zich uitgebreid begon te poetsen. Hij vertoonde totaal geen stress en deze morgen kreeg ik onmiddellijk een vrolijke begroeting van hem. Flouke was minder goed gezind en betaalde het stukje appel dat ik gaf met een flinke knauw in mijn vingers.

Ik heb voor haar de speelboom al klaargezet en straks na het oefenen van het opstappen kan ze van haar kooiloze tijd genieten. Ook Angel mag zijn eerste stappen vrij  in huis maken. Voor hem is een speelruimte nog onder constructie maar ik denk dat voor vandaag de tafel en de bovenkant van zijn kooi al een start zijn.

Morgennamiddag ga ik langs in het asiel waar vrijwilliger Tamara een schommel voor me heeft gemaakt en waarvan de opbrengst voor het asiel is.

Mijn grootste wens is nu echt  dat het gedrag van Angel ook Pucootje positief zal beïnvloeden zodat ook hij een gelukkig vogelleventje kan leiden.

Babbelkonten

Angel treurt niet. Van zodra ik om halfzeven beneden kom begint hij te kwebbelen en Puco doet mee.

Angel spreekt voornamelijk met een zware mannenstem (zoals mijn schoonzoon) en Puco met een lief meisjesstemmetje. Op die manier weet ik precies wie wat zegt  en er zijn hier echt hele conversaties die hilarisch klinken.

Soms beginnen ze heel hoog te fluiten. Een geluid die je trommelvlies bijna pijn doet. Ik zeg dan steeds: "Jongens dat is wel een beetje te luid" en het rare is dat ze dan ook stoppen. Het zal wel toeval zijn....

Angel roept mijn dochter haar naam, die van hun zoon en van het hondje. Hij doet feilloos het geluid van een piepende deur na en vandaag hoorde hij Puco zijn ondertussen befaamde 'koekoek" roepen en ook dat imiteerde hij onmiddellijk.

Ik heb dus grote kletskousen in huis! Als je dan nog het geroep van Flouke bij rekent, de twee bonte boerkes die ook een paar woordjes zeggen en Riki, de kakariki met zijn gemekker EN 2 kanaries die er een lap op geven, dan weet je dat het onmogelijk is om op TV iets te bekijken zonder ondertitels. Hallelujah voor teletekst-ondertiteling!

Ik kreeg vandaag het bezoek van 2 mensen die een kooi kwamen brengen voor Angel en ze zeiden dat ze zich helemaal thuis voelden bij me en hier best zouden willen wonen. Zelf hebben ze een ara en een agapornis, dus zijn ze vertrouwd met gaaiengeluiden. Ze konden me geen groter compliment geven en het doet deugd om te weten dat niet iedereen me "raar" vindt. Mijn kleinkinderen en mijn dieren betekenen alles voor me en raar of niet, in mijn huis zijn ze thuis.

One big family!

Mijn vogelfamilie is weer uitgebreid! Totaal niet gepland maar toch zijn de twee nieuwkomers welkom.

Flouke, een bergparkiet, werd gevonden te Blankenberge en naar VZW Nally’s papegaaienopvang gebracht. Toen ik haar zag twijfelde ik heel even maar… ik was in mijn hart al verkocht aan deze mooie, bijna fluo-groene vogel met o zo mooie oogjes.

Ze is nog vrij jong en maakt af en toe nog babygeluidjes. Ze is gek op fruit en ze gaat ,met soms een klein beetje protest, op mijn handen zitten.

Mijn dochter haar grijsje Chucky overleed vorige week en zijn maatje Angel zat te treuren. Aangezien Puco hier ook alleen zit stelde ik voor om Angel ook bij me te brengen. Gisteren kwam hij. Ik had een kooi klaar gezet en ik heb al een groter formaat besteld, die dinsdag wordt gebracht.

Toen mijn dochter de transportkooi opende stapte hij op de tafel. Ik nam een paar nootjes in mijn hand en keek of hij naar me zou toekomen om ze aan te nemen. Het was geen probleem. Hij voelde ook eens aan mijn vinger zonder door te bijten. Toen mijn dochter hem in de kooi wou zetten ging hij even in protest want het was natuurlijk allemaal nieuw. Omdat zij toch emotioneel was om het afscheid nam ik het over en zonder veel problemen ging hij in de kooi.

Deze morgen zaten beide grijsjes al naar elkaar te roepen dus het komt dik in orde!

Processie van Echternach…

Net als in bovenvermelde processie gaat het met Puco de ene dag vooruit en dan erna weer achteruit.

Hij praat, fluit en roept als de beste maar zodra iemand te dicht komt gaat hij krijsen. Hij hangt dan aan het deurtje van zijn kooi heen en weer te slingeren (de macho) en toont zijn vervaarlijkste blik. En als hij echt boos is dan spuit hij ook zijn strontjes tussen de tralies door, recht op de kast en de vloer.

Ik probeer nu even een methode uit die ik nooit met andere angstige vogels toepaste: als ik dichter kom en hij krijst, blijf ik gewoon staan tot hij kalmer wordt en dan pas ga ik weg. Of het iets zal opbrengen zien we wel maar ik ben bereid om alles te proberen om hem vertrouwen te laten krijgen.

Alles waar hij bang voor is wordt zo veel mogelijk vermeden: een jas aantrekken doe ik meters weg van de kooi… de vuilniszak naar buiten brengen? Met mijn rug naar de kooi en de zak voor mijn buik stap ik zijwaarts tot ik voorbij hem ben. Boodschappen? Die worden laag tegen de grond gedragen en dan nog langs de kant die niet in de kooi te zien is. Echte apentoeren haal ik uit omdat meneertje geen schrik zou hebben.

Toen ik hem de eerste douche wilde geven bereidde ik me al mentaal voor op een krijsconcert. Ik had het water lekker warm gemaakt en ging voor hem staan, de sproeier in aanslag en toen ik begon te sproeien…. zag ik hem echt genieten!  Ik ben al blij dat hij van dit dan wel houdt. Misschien kan ik hem er mee omkopen?

Ik droom van de dag dat hij op mijn arm kan zitten… van de eerste keer dat ik zijn kopje eens zou kunnen kroelen en dat hij uit zichzelf naar me toe komt. Het ligt nog allemaal in de verre toekomst. Als dit niet zou gebeuren dan is mijn kleinste wens toch dat hij zich vrolijk en gelukkig kan voelen.

Ik maak me wat zorgen voor zijn toekomst. Wat als ik er niet meer ben? Vindt hij dan nog een baasje of bazinnetje die het niet erg vinden dat hij niet om knuffels vraagt of lekker bij hen wil zitten? Hij krijgt bij mij zo enorm veel aandacht maar ik krijg die ook van hem. Als ik in de douche ben of op het toilet roept hij tot ik terug roep, hij wil me dus echt wel in de buurt, zolang het niet te dicht is .

Als hij met zijn lieve stemmetje ‘koekoek’ of ‘Puco’ zegt dan smelt ik als een pakje boter in de zon … ik ben gek op mijn grijze zorgenkindje!

Puco leert snel!

De kletskous!

Een vol hart!

Waar het hart vol van is, loopt de mond van over… dus nog maar een kort stukje over Puco.

Ik betrap er mezelf op dat ik soms pakken tijd spendeer met naar hem te zitten kijken en te luisteren naar alles wat hij zegt en fluit.

Hij gaat nu met grote sprongen vooruit en sedert gisteren zag ik hem pogingen doen tot spelen.  Een grotere kooi begint aan de orde te komen want ik wil niet dat hij door verveling gaat plukken. Momenteel is hij het grote karton waar zijn kooi in het begin mee was afgeschermd aan het verpulveren in confetti.

Hij klimt zijn hele kooi door maar de bodem is nog taboe. Hij voelt zich daar waarschijnlijk nog te kwetsbaar.

Als de kleinkinderen van school thuis komen is hij door het dolle heen. Chloë is zijn grote liefde! Toen ik gisteren de kids naar boven bracht om te gaan slapen floot hij naar haar toen hij haar niet meer zag.

Ik ben voor hem alleen maar diegene die respons geeft als hij praat en die hem van eten en drinken voorziet.

Bezoekers kan Puco niet appreciëren. Die worden onthaald op gegrom of gekrijs naargelang ze verder of dichter bij zijn kooi komen.

Puco… 3 dagen later

Er zijn ondertussen 3 volle dagen voorbij gegaan sedert Puco zijn kapje is verwijderd door Nathalie.

Wonderen hebben zich niet voorgedaan maar hij blijft gestaag vooruit gaan. Ondertussen kan ik hem al frontaal benaderen tot op zo n 5 cm. Ik toon mijn handen nog niet maar ik ga die nu ook langzaam aan introduceren.

Hoe ik het heb aangepakt om tot dit (kleine) resultaat te komen? Wel, ik benaderde hem keer na keer ietsje dichter en bleef staan tot hij rustig werd. Eenmaal ik zag dat hij zich ontspande ging ik weg. Ik herhaalde het een aantal keren per dag tot ik ondertussen vrijwel vlak voor hem kon staan zonder dat hij in paniek raakt.

Met mijn handen ga ik precies hetzelfde doen. Beginnen op een afstand en telkens dichter tot hij ontspannen is als mijn handen dichtbij hem zijn.

Het zal wat langer tijd in beslag nemen dan het benaderen maar ik verwacht dat het hier ook zal lukken.

Ik merk dat hij mijn gezelschap steeds meer op prijs stelt en als ik de kamer verlaat fluit hij om te horen waar ik ben. Hij praat nu ook heel vaak. De meest gekke geluidjes krijg ik te horen en ik mis soms hele stukken van een film die ik zit te kijken, puur omdat ik genietend naar hem zit te luisteren.

Zijn absolute favoriet is het liedje “Because I’m happy” ! Ik speel het een keer of 3 per dag en zing (en dans) het op zo’n meter voor zijn kooi mee. Hij laat duidelijk merken dat hij het superleuk vindt.

Gisteren was ik bij mijn dochter en toen ik haar grijsjes zag spelen en gek doen in de volière besefte ik dat er nog een heel lange weg te gaan is voor Puco. Door zijn handicap zit er voor hem geen volièreleven in maar meer vrijheid MOET gewoon. Het is aan mij om hem te leren dat hij niet meer bang hoeft te zijn en hij bij mij veilig is.

Hoeveel tijd ik aan hem besteed? Heel veel!  Dat is ook nodig want nu hij nog bang is voor speelgoed en sloopmateriaal is zijn enige bezigheid eten. Als hij dus niet op mijn “entertainment” kan rekenen wordt hij op de duur een dikke en ongezonde papegaai. Daarom schakel ik nu ook langzaam over op pellets, en natuurlijk het fruit en de groenten die hij al kreeg. Nu hij zijn voedsel met zijn pootje kan vastnemen zijn de stukken groter. De nootjes worden nu een traktatie en straks als we beginnen met het leren opstappen: een beloning.

Net als mijn andere dieren is Puco een gezinslid geworden. Ja, ik heb een groot gezin en neen, ik zou geen enkele van mijn dieren willen missen want stuk voor stuk vullen ze hier een plaatsje in en stuk voor stuk zijn ze belangrijk voor me.

Puco is zijn kapje kwijt!

Vandaag was het een grote dag voor Puco (en voor mij ook wel). Mijn schatje zou verlost worden van zijn kap.

Zoals beloofd kwam Nathalie van VZW Nally’s Papegaaienopvang langs om deze klus te klaren. Na een kop koffie was het eindelijk zo ver.

Een handdoek, een mes en schaar waren de hulpstukken. Met de handdoek pakte ze Puco, onder luid protest, uit zijn kooi. Hij werd voorzichtig in de handdoek gewikkeld zodat hij zijn vleugels, wat er van rest, niet kon bewegen.

Eerst werd de rubber koker rond zijn nekje voorzichtig oppervlakkig ingesneden en erna helemaal met de schaar open gemaakt. Ik hield Puco stevig vast rond zijn lijfje en het verwonderde me hoe veel kracht hij had.

Daarna werd de plastieken kap open gemaakt en verwijderd. Nathalie nam Puco, nog steeds in de handdoek, mee naar de sofa en liet hem daar vrij.

Een beetje beduusd bleef hij zitten maar toen ze een beweging in zijn richting maakte flapperde hij van de sofa op de grond. (De hondjes had ik voor deze onderneming even in de tuin gelaten). Telkens één van ons dichtbij hem kwamen trippelde hij onder de tafel, onder de salontafel en onder mijn bureau. Arme bange Puco.

Nathalie pakte hem weer op met de handdoek en zette hem terug in zijn “veilige” kooi. Hij kwam er weer een beetje tot rust.

Toen Nathalie vertrokken was liet ik hem even met rust. Ik praatte tegen hem, vertelde hem hoe flink hij wel was en hoe mooi ik hem vond van op een afstand. En toen… zag ik een metamorfose!

Bijna 2 uren zat hij zijn veren te poetsen en je zag hem echt meer en meer ontspannen. Toen ik hem vers eten, fruit en groentjes gaf ging hij onmiddellijk smullen waar hij voordien zijn afstand hield tot ik weg ging. Ik besloot om een klein stapje verder te gaan en de kast waar zijn kooi op staat met een vod schoon te maken. Een handeling waar hij steeds in paniek door raakte en nu… bleef hij gewoon zitten kijken zonder een kik te geven.

Ik besloot nog een stapje verder te gaan en gewoon dichter voor de kooi te gaan staan dan ik ooit had gedaan en ook dan bleef hij rustig. Waw wat een heerlijk gevoel gaf dat!

Vanaf morgen ga ik met hem trainen om te wennen aan mijn handen op en rond zijn kooi. Dan komt het openen en dichtmaken van de kooideur en dan mijn hand in de kooi. Tot we aan de fase van het opstappen komen. Dat is allemaal vlug geschreven maar zal zijn tijd nodig hebben.

Ik ben Nathalie in elk geval dankbaar voor al de goede raad die ze gaf voor de inrichting van zijn toekomstige grote kooi, de tips om hem te benaderen  en de hulp die ze vandaag aan Puco bood.

Mijn lieveling is rustig en ontspannen en ik ben gelukkig!

Waf waf! Kom dan…

Anouk, mijn hondje, blaft maar even heel kort: als er mensen op bezoek komen en als ik s morgens de trap af kom. Toen ik om halfzes deze morgen geblaf hoorde vond ik het dus verdacht.... ik naar beneden met mijn nog half slapende kop... bleek het Puco te zijn! Ik heb nu een waakpapegaai!

Hij denkt waarschijnlijk dat als er geblaft wordt er iemand komt om hem gezelschap te houden... ik moet goed nadenken hoe ik dit ga aanpakken want aanmoedigen ga ik zeker niet doen! Grappig was het natuurlijk wel… voor een paar keertjes …maar nadien heb voor ik het weet een papegaai die de hele tijd blafgeluiden maakt als er eens niemand thuis is.

Uit het bovenstaande blijkt maar weer hoe deze slimme dieren de zaken met elkaar kunnen  associëren en het ook gaan gebruiken. Het leidt dan ook soms naar een gedrag dat wij als mensen niet gewenst vinden. 

De aanpak van het “probleem” los je niet op met ”koest” te gaan zeggen of naar hem te gaan om hem stil te krijgen maar net om weg te gaan uit de ruimte om hem opnieuw te leren dat blaffen gelijk staat met genegeerd worden.

Het is allemaal heel logisch maar vaker duurt het langer om het gedrag te gaan afleren dan dat ze het op pikken. Onderschat NOOIT de intelligentie van een papegaai want voor je het weet vinden ze weer een truukje om je aandacht te trekken!

Soort zoekt soort

Heel lang geleden, toen ik nog getrouwd was, had mijn man een volière. Er zaten voornamelijk grasparkietjes in. Toen we op een zondag naar de vogelmarkt gingen zag hij er een prachtig koppel halsbandparkieten. Hij vroeg de verkoper of dit wel samen ging met grasparkieten en die zei (natuurlijk) dat het geen problemen zou geven. En inderdaad, de grasparkietjes waren een stuk vlugger dan de halsbandjes en er was geen probleem tot… het broedseizoen aanbrak.

De grasjes legden eitjes en kregen jongen. De dag dat de jongen echter uit het nest kwamen vonden we ze allemaal met de pootjes afgebeten. Resultaat van de mix van twee soorten vogels.

Ik heb er wekenlang nachtmerries van gehad! Mijn toenmalige man heeft de halsbandparkieten toen apart gezet maar om verschillende jonge vogeltjes zo aan hun einde te zien komen, door de hebberigheid van een verkoper, is vreselijk!

Waarom schrijf ik dit in mijn blog als het al meer dan 20 jaar geleden is gebeurd? Omdat ik vaak op Facebook lees dat mensen jonge vogels in huis halen van verschillende soorten. Daar is op zich niets mis mee. De vogels worden veel gehanteerd en uit de kooi gelaten en zien hun baasje dan als hun partner. Als je de tijd en de aandacht voor je vogel hebt is hier nog steeds niets mis mee.

Jonge vogels kunnen vaak goed opschieten met elkaar maar… na een tijd worden ze hormonaal en dan gaan ze zich gedragen zoals ze ook in het wild zouden doen: ze gaan hun partner, hun baasje in dit geval, verdedigen tegen indringers. En dat zijn dan de andere vogels die in hun baasjes buurt komen.

In het begin is het enkel een verwittiging: een goeie pik naar de indringer. Als de andere vogel echter ook naar “zijn” partner blijft komen voor zijn deel van de aandacht, dan gaat het meestal mis. Dan draait het uit op een gevecht waarvan het resultaat niet zo schattig meer is.

Als ik vertel dat ik mijn vogels per soort uit de kooi laat vliegen dan wordt ik vaak als harteloos gezien omdat ik de anderen op sluit in hun kooi. De kooi is voor hen echter ook een plaats waar ze steeds veilig zijn en tot rust kunnen komen.

Verschillende van mijn vogels hebben soortgenoten en zijn dus niet meer zo op mij gefocust. “Minder tam” omdat ze zich dan meer op hun soortgenoten richten. Dat betekent dus ook dat ze met elkaar in de kooi bezig zijn en niet zitten te wachten tot ze hun portie aandacht van mij krijgen.

Er zijn inderdaad mensen waar het wel goed gaat en daar ben ik blij om maar ik neem liever het risico niet.

Zou ik ze liever allemaal tegelijkertijd laten vliegen? Natuurlijk wel!  Er is echter nog steeds de wet van de sterkste en ik mag er niet aan denken dat één van mijn lievelingen gekwetst raakt.

Update

De website van de VZW Nallys Papegaaienopvang staat online!  Ik ben best fier dat ik er mocht aan meewerken : http://www.nallyspapegaaienopvang.com/

Elke dag bestaat uit 90% van de tijd met de vogeltjes bezig zijn. Ze moeten niet alleen hun eten en drinken, fruit en groenten krijgen, maar ook aandacht.

Als ik iets zeg, zing of fluit krijg ik steevast respons. Vooral ‘s avonds als het begint te schemeren wordt de natuur hier goed nagebootst. Dan roepen vogels ook naar hun partner. Of de buren het leuk vinden weet ik niet maar ik geniet er zo intens van.

Ze roepen, zoeken dan hun slaapplaats op en langzaamaan wordt het dan stil in huis. Ik dek ze niet af want ik wil ze zoveel mogelijk in het ritme van de dag laten: wordt het licht dan zijn ze wakker, is het donker dan slapen ze.

Als ik zelf naar bed ga wens ik ze steevast stuk voor stuk een goeie nacht.

Met Puco gaat het elke dag wat beter. De veranderingen in zijn houding tegenover mij zijn subtiel en voor buitenstaanders waarschijnlijk zelfs niet merkbaar. Hij bibbert niet meer als ik wat dichter kom en hij volgt mijn bewegingen nog steeds maar nu meer nieuwsgierig dan bang. Eten en drinken geven doe ik met respect voor de afstand die hij neemt en ook dat verloopt nu zonder dat hij zich naar beneden laat vallen. Hij zet ook zijn pluimen niet meer recht. Allemaal kleine dingetjes die me hoop geven.

Volgende week mag zijn kap er af en dan is het afwachten of hij zich zal plukken of niet. Het zit er dik in maar… we blijven positief! Of hij nu mooi in zijn pluimen zit of een kale kip wordt, ik ben stapelgek op hem!

Waar het hart vol van is… loopt de mond van over!

We zijn ondertussen weer een tijd verder en VZW Nallys Papegaaienopvang is een feit. Het verscheen in het staatsblad deze week.

Af en toe houden Nathalie en ik even contact want fysiek kan ik jammer genoeg niet helpen, maar ik hoop dat ik in de toekomst wel van nut kan zijn om administratieve taakjes te doen of gewoon groenten en fruit te snijden voor de birdies.

Zij informeert natuurlijk ook naar de toestand van Pucootje, “ons” zorgenkindje.

In het asiel zelf werd al behoorlijk gewerkt. Er werden gevaarlijk hoge bomen gerooid…

Het dak en de goten werden schoongeveegd…

en zelfs van het LTI van Oedelem kwamen 3 jongens helpen

Het ligt me allemaal nauw aan het hart. Al mijn vogels zijn me enorm dierbaar en weten dat er een VZW bestaat die de dieren opvangt als ze door omstandigheden niet meer thuis kunnen blijven, vult me met een warm gevoel. Ik wou dat ik nog meer kon betekenen om hen te steunen maar elk klein steentje helpt zodat al deze gevleugelde kwebbelaars niet in een opkoperscircuit komen en van de ene eigenaar naar de andere schuiven.

Vogelweelde

Door een vriendin uit Nederland zijn hier vorige zondag 5 (vijf) vogeltjes bij gekomen. 2 grasparkietjes, 2 agapornis en 1 kakariki.

Er zijn hier nu in totaal 18 vogels in huis en ik heb me heilig voor genomen om nooit boven 20 te gaan. Ik ken mezelf echter… als er ergens een zielepootje een thuis zoekt kan die hier terecht!

De grasjes zijn ondertussen al bij mijn eigen grasparkietjes ingetrokken en het gaat heel goed. Ik heb nu 3 mannetjes en 1 vrouwtje en zo hoort het ook: meer mannen dan popjes.

De agapornisjes zaten de tweede dag op elkaar. Echte lovebirds! Aangezien ik zeker geen jongen wil, zal het eitjes schudden worden als ze zouden nestelen. Begrijp me niet verkeerd: ik zou dolgraag een nestje zien opgroeien maar nadien moet je toch een goede thuis zien te vinden en naar een opkoper brengen krijg ik niet over mijn hart.

De kakariki heeft mijn hart gestolen. Hij is waarschijnlijk uit een volière weggevlogen want hij is niet tam. Schuw is hij echter ook niet echt. Een beetje eigen aan de soort blijkbaar. Hij maakt zo’n lieve geluidjes dat ik iedere keer moet lachen om hem. Mijn vriendin noemde hem “de geit”.

Met Puco gaat het ondertussen ook goed. Als ik s morgens nog op bed lig hoor ik hem beneden hele verhalen vertellen. Ik verwittig hem door zijn naam te noemen als ik er aan kom en het krijsen als ik eten en drinken geef, is daardoor gestopt. Het vertrouwen is er nog niet maar hij begint mijn gewoontes te kennen en van dat punt kan ik verder met hem werken. Ik geef hem de kans om voor me weg te gaan en zo gaat hij me ook meer gaan vertrouwen. We komen er wel!

De groep van 5 valkparkietjes doen het ook prima! Als er eentje begint te fluiten, volgt de rest, met een oorverdovend concert tot gevolg.

Eindelijk is ook Xavier, de kanarie, weer beginnen fluiten. Hij is door een heel moeilijk rui heen die 3 maanden duurde.  Het arme kereltje zag er vreselijk uit.

Breek de stilte

Een prachtig liedje van Stef Bos.

Het is zondag. Heerlijk rustig in huis. Nu ja, met rustig bedoel ik niet stil. Ik heb net een douche genomen en alle vogels zitten momenteel in hun kooi. Ik laat ze niet los als ik niet in de buurt ben, daar ben ik te beschermend voor.

Ik zit te luisteren naar hun getater. De kanaries zitten volop in de rui en daar hoor ik enkel eens een piepje. De 5 valkparkietjes zijn nooit echt stil en zodra het licht wordt fluiten die hun vaste liedje. Ik noem het achtjes omdat je als je de toon volgt van hoog naar laag je een 8 kan maken.Tja, ik ben soms een beetje raar.

De grasparkieten zitten zich te poetsen en antwoorden als ik praat met hun “tjirp, tjirp’ Kurt, de rosella doet de microgolf na als hij denkt dat er gevaar is. En… als het mannelijke grasparkietje, Flupke, te dicht bij ZIJN Piet komt.

CocoFien en CocoPaco hebben een hoge schelle toon die ze vooral voor aandacht gebruiken. Als ik bezoek heb doen ze het steevast. Nu zitten ze echter met hun kinderstemmetjes zaken te vertellen die ik alleen begrijp.

En dan is er Puco, mijn grijs-rode hartedief… die praat pas als het schemert en alles stil rond hem is.

Ik ben er achter gekomen dat ik enorm zacht moet praten om zijn aandacht te krijgen. Bijna fluisteren. Hij komt dan aan de voorkant hangen om me beter te zien. Zodra ik echter een beweging maak of de toon iets verander is de magie weg.  Geduld….

Ik ben zo jaloers!

Ondertussen is Puco zo ‘n 20 dagen bij me. Dat is nog niet zo lang. Zijn kooi is niet meer afgeschermd aan de zijkanten, omdat ik wil dat hij me van ver ziet komen  en dan toch niet zo vaak schrikt. Dat helpt.

Hij is lief voor mijn zoon en dochter en vooral de kleinkindertjes. Naar mij toe blijft hij echter achterdochtig. Ik ben dan ook de enige die aan en in  zijn kooi moet zijn. Als hij vers eten en drinken krijgt geef ik hem de kans om eerst een beetje afstand te nemen. Tussendoor geef ik hem een druifje of pepertje want dat lust hij heel graag. Daar waar hij graag iets uit de handen pakt van de kids, moet ik het tussen de tralies duwen en dan een stapje achteruit zetten voor hij het neemt.

Ik voer gesprekken met hem maar buiten wat gegrom  en gebibber zoekt hij geen toenadering. Ik ben zooooo jaloers op de kids! Hij heeft blijkbaar besloten dat ik hard moet werken om zijn maatje te worden. Hij weet echter niet dat ik niet zo vlug zal opgeven! Met Poppetje duurde het 6 maanden voor ik haar vertrouwen won.

Hij luistert in elk geval wel naar wat ik zeg want toen hij een paar dagen geleden zat te praten hoorde ik hem plots “zoeteke” zeggen.

Hij is soms bang voor de gekste dingen: een vlieg die over zijn kooi vliegt, een beeld dat verschijnt op de TV en vooral op ALLES wat op een doek lijkt! Ik tracht er zo veel mogelijk rekening mee te houden, de vaatdoek verstop ik achter mijn rug, mijn jas doe ik in de hall aan en op de kast waar hij op staat ligt een dikke laag stof  want die wordt voorlopig niet afgestoft.  Als hij schrikt laat hij zich gewoon achteruit van zijn stok vallen. Dat wil ik zeker zo veel mogelijk vermijden. Ik mag het niet gedroomd hebben dat hij zich pijn doet.

Ik vraag me af waarom hij anders naar me toe is. Iets aan mijn uiterlijk dat hem herinnert aan die traumatische gebeurtenissen? Mijn stem? Voelt hij zich bedreigd omdat ik waggelend loop? Het is puzzelen met zo’n intelligente vogel. Ik overweeg zelfs om mijn haar donker te kleuren om te zien of dat een verschil maakt.

Ik hoorde dat ze perfect in staat zijn om je aan de vorm van je gezicht te herkennen. Of het dus een oplossing is weet ik niet maar ik wil echt alles uit de kast halen.

Puco, de papegaai met 2 gezichten

Puco is bang. Bang van handen, bang als je dicht komt, bang vooral voor alles wat op een doek lijkt. Door wat hij mee heeft gemaakt is dat niet meer dan begrijpelijk.

Ik krijg gegrom als ik de vaat afdroog, als ik de tafel wil schoonmaken of als ik een trui aan trek.  Ook vers eten en drinken krijgen aan de zijkant van de kooi vindt hij vreselijk. Dus … doe ik alles zo rustig en traag mogelijk.

De hele dag houdt hij me angstvallig in het oog en dan… komen de kleinkindertjes thuis van school en krijg ik een totaal andere vogel te zien!  Plots begint hij zijn naam te roepen en bedelt met zijn stompjes open om aandacht van hen. Alle lekkers die ze hem toestoppen neemt hij zachtjes uit hun vingers. Als zij eten gaat hij ook eten!

Zij mogen voorbij huppelen en Pucootje vindt dat prima, geen schrik te zien. Hij blijft rustig en ontspannen zitten kijken.

Het is echt verbazend hoe hij onderscheid maakt tussen de kids en volwassenen. Maar we weten ook dat het net volwassenen waren die hem pijn hebben gedaan, gewild of ongewild. Ik besef dat ik heel veel moeite en geduld zal moeten hebben voor ik met hem bereik wat mijn kleinkinderen moeiteloos krijgen: vertrouwen.

Puco

Ik zat bijna te huilen toen ik het trieste verhaal hoorde van Puco. Hij was door een, ondeskundige, geleewiekt. Ze hadden hem dus geen pluimpjes afgeknipt maar gewoon een stuk vleugel. Hij zag er vreselijk uit: de wondjes zagen er niet fris uit en er stak nog een stuk bot door het vlees.

Gelukkig werd hij binnen gebracht bij de VZW Nally’s papegaaienopvang. Zij bracht Puco naar vogelarts Bjorn Geeroms en Puco werd geopereerd. Stukken dood vlees werden weggesneden en ook nog het uitstekende bot werd verwijderd. Nu kon de huid dicht worden genaaid.

Puco zal fysiek herstellen maar ook de mentale schade is groot. Hij kreeg schrik van handen, alles wat op een doek lijkt en onverwachte bewegingen.

Ik was zo aangegrepen door zijn verhaal dat ik voorstelde om voor hem te zorgen. Het zal een lange tijd vragen om hem weer vertrouwen te laten krijgen in mensen.

Ondertussen is hij hier sedert 28 augustus.

Zijn vleugels – of beter, wat er van over blijft – beginnen goed te genezen. Door het feit dat hij een kap draagt kan hij er niet aan bijten.

Hij gromt naar iedereen, uitgenomen… naar mijn kleindochter Chloë. Ze doet hem waarschijnlijk denken aan het meisje waar hij vroeger een band mee had.

Zij mag dicht bij hem komen, en hij buigt voor haar zijn kopje om gekroeld te worden. Enorm vertederend als je hen samen ziet!  Ze zijn gek op elkaar.

Charlie

Eergisteren kreeg ik een telefoontje van de opvang ( http://nallyspapegaaien.com/ ), omdat er een thuis werd gezocht voor Charlie, een valkparkietje. Natuurlijk was hij hier welkom!

Hij kwam uit mijn streek dus zou hij opgehaald worden die dag en rechtstreeks bij me gebracht. Voor Charlie zou het dus maar één keer een rit zijn en dus ook maar één keer de stress.

Het was zaterdag en het huis stond overhoop omdat ik aan het poetsen was. De vogels zaten allemaal in hun kooi toen de deurbel ging en daar stond Nathalie met het kooitje. Het was, zoals altijd, een hartverwarmend weerzien.

Charlie werd even op de tafel geplaatst maar… mijn drie valkparkietjes hadden hem al gehoord en begonnen keihard naar hem te roepen. Zo luid dat ik maar besloot om hem naast hun kooi te plaatsen zodat ze al even konden kennismaken met tralies ertussen en... dat wij ook konden praten.

Terwijl ik genoot van het bezoek en een beetje info over hem kreeg kwam hij even tot rust. Hij was behoorlijk schuw en leek qua gedrag eerder uit een volière te komen dan uit de huiskamer. Toen hij zich schudde kwam letterlijk een stofwolk uit zijn veren.  Ik besloot hem die dag met rust te laten maar de volgende dag gaf ik hem een sproeibeurt en hij genoot er duidelijk van.

Eenmaal hij zich had gepoetst en wat gedroogd was plaatste ik hem bij de andere valkparkieten. Hij was wat overweldigd door de aandacht die hij kreeg maar nu, nog een dag later, gedraagt hij zich net zoals een valkparkiet zich moet gedragen. Momenteel laat hij zijn kopje door Bambam poetsen en aangezien hij zijn oogjes dicht houdt moet hij er wel enorm van aan het genieten.

Vorige nacht liet ik een klein lampje branden omdat hij niet te verward zou zijn op een vreemde slaapplaats.

Het bewijst toch maar weer hoe sociaal deze vogels zijn en hoeveel ze gezelschap appreciëren en nodig hebben.

Poppetje is er niet meer!

Ik heb er een tijdje moeten laten over gaan voor ik kon schrijven over de leegte die Poppetje achterlaat.

De avond ervoor stapte ze nog op mijn arm. Ze was nog steeds bang voor mijn handen. Verder dan er een snoepje uit aannemen wilde ze niet. Ik vond het niet zo erg en was al blij dat de lieve schat mijn arm verkoos.

De band die we langzaam maar zeker opbouwden in de voorbije maanden betekende heel veel voor mij maar ook zij raakte op die manier uit haar isolement van verstoten vogel. Ze riep als ze mijn stem hoorde, trachtte me zelfs occasioneel te voederen.

Ik heb het vaste ritueel om s avonds, als ik de overgordijnen sluit, elke vogel nog eens wat toe te spreken en hun nog een aai te geven tussen de tralies. Zelfs al zitten ze al op hun slaapplaatsje… dan nog komen ze toch nog naar me toe om me nog een kusje te geven. Die avond was het niet anders, ook Poppetje gaf me een zoentje en klom terug naar haar bovenste “veilige” stok.

Je kan je voorstellen hoe verbijsterd is s morgens was en ik haar dood op de bodem vond. Er was niets aan haar te zien. Haar kropje was nog gedeeltelijk gevuld, haar cloaca was zuiver, geen wondjes… De avond ervoor stonden haar oogjes helder en zat ze ook niet met de pluimpjes opgezet.

Het eerste waar je aan denkt is: heb ik iets mis gedaan? Heb ik iets niet gezien? Ik weet dat ik een beschermend baasje ben als het over mijn diertjes gaat. Een paar weken geleden bleef ik immers tot een stuk in de nacht op toen het onweerde, omdat ik van de keer ervoor wist dat Poppetje er bang voor was en zich dan plukte.

Ik voelde me immens verdrietig. Ik had immers, doordat ik zo intens met haar bezig was om haar te socialiseren, een heel intense band met haar opgebouwd. Niet één keer beet ze naar me, iets wat je normaal gezien verwacht als ze zo bang zijn, als zij was.

Ik dacht dat ik het makkelijker zou verwerken als ik haar kooi ging schoonmaken en wegzetten. Nu kijk ik echter steeds naar de leegte tussen de kooien van CocoPaco en CocoFientje en voel diezelfde leegte in mijn hart.

CocoPaco, CocoFientje en Poppetje

Zoals ik al in één van mijn eerste blogjes schreef kwamen CocoPaco en CocoFientje samen bij me. Het plan was om met één kromsnaveltje te beginnen maar ik kreeg het niet over mijn hart om één van de twee achter te laten. Niet dat hun kooien niet netjes waren, of er geen voedsel en water was, maar het verwonderde me enorm dat de beestjes geen speelgoed hadden en ook al in een hele lange tijd niet meer uit de kooi mochten omwille van het kindje dat er was gekomen.

De mensen waar ik ze haalde vertelden me dat ze plots begonnen te bijten nadat ze een weekend naar zee waren geweest. Ik herinnerde me onmiddellijk een zinnetje dat ik had gelezen over papegaaien: Vraag je nooit af of een papegaai zal bijten maar wanneer hij zal bijten.

In het begin liep ik dus wel regelmatig met een pleister rond mijn vingers maar gaandeweg leerde ik hun lichaamstaal begrijpen en zag ik in dat ze bijten als iets niet naar hun zin is of als ze bang zijn. Voor hen is ook hun snavel een instrument waarmee ze iets aftasten.

Het grote verschil tussen hen is dat het popje, CocoFientje, net dat ietsje harder “tast” dan het mannetje. Ergens zie ik de gelijkenis met grasparkietjes: daar bijten de popjes ook meestal harder dan de mannen.

Mijn eerste twee papegaaitjes hebben me wel één ding geleerd: Je kan je nog zoveel inlezen, informeren en naar docu’s kijken, je leert pas goed met hen om te gaan door de ervaring en vooral de lessen die je er uit trekt. Met geduld en respect voor deze prachtige dieren krijg je een maatje voor het leven.

Ik heb drie bonte boerkes en ze zijn zo enorm verschillend van karakter! Ik benader ze dan ook elk op de manier waarop ze willen benaderd worden. Bij de ene open ik de kooi en ga er onmiddellijk met mijn handen in om te kroelen, stapt hij op zonder problemen en bijt nooit… bij de andere weet ik dat ik niet in de kooi mag maar eenmaal er uit het een schatje is… bij de derde,Poppetje,  moet alles wat trager en omzichtiger. Zij was een angstig vogeltje toen ik haar 7 maanden geleden adopteerde en bovendien een plukkertje. Ze heeft een superzacht karaktertje en net door mijn ervaring met de eerste twee is het me gelukt om haar langzaam maar zeker uit haar schulp te laten kruipen.

Het is makkelijker om met een jong vogeltje te starten maar een grotere uitdaging om een volwassen papegaai een tweede, of derde kans te geven.

Het is ongelooflijk hoe vlot het gaat eenmaal je elkaar begrijpt. Ja ELKAAR! Want zoals wij hun lichaamstaal leren lezen, zo ook herkend je vogel jouw lichaamstaal. Ze zijn zo slim! En net als kleuters kunnen ze je manipuleren om te doen wat zij willen: bij je zijn, uit de kooi mogen, iets lekkers krijgen, enz…En net als goede ouders moeten wij als baasje (dit woord gebruik ik niet graag) de grenzen trekken van wat kan of niet kan. Ook al krijg je protest… net als bij een kleuter.

Er zijn na mijn eerste twee papegaaitjes nog een aantal vogels bij gekomen want eenmaal je het “vogelvirus” hebt bent je voor de rest van je leven verslaafd aan die intelligente clowns.

Whoehoe!

Het is vandaag een feit! We kregen van Nathalie te horen dat de locatie voor het papegaaienasiel is goedgekeurd door het College van Burgemeester en Schepenen.

Het feit dat ze een prachtige plaats gevonden had te Oedelem was op zich al goed nieuws, maar daar komt een pak meer bij te kijken voor je er dan ook een asiel mag  en kan starten.

Nu de goedkeuringen er zijn kan ze beginnen plannen. Vrijwilligers en sponsors zoeken is er slechts één van. Het wordt immers een titanenwerk om de verwaarloosde serres om te toveren in een plaats waar de papegaaien een prachtige en veilige tijdelijke thuis krijgen.

Vanaf december is het zover en kan het werk beginnen. Ikzelf ben laaiend enthousiast omdat ik ondertussen weet hoeveel verschil deze VZW kan/zal maken voor de kromsnaveltjes.

Ik hoop dat er samen met mij velen zullen zijn die een klein of groter steentje willen bijdragen

Maandag 7 juli 2014

Ondertussen is het alweer een tijdje geleden dat ik een stukje schreef. Niet dat er niets te vertellen valt, maar gewoon gebrek aan tijd.

Flupke heeft zijn intrek genomen bij Piet. De eerste dagen ging hij nog eten bij haar bedelen maar zij vindt net dat hij haar eten moet geven. Na een tijdje had hij het door en nu zijn ze de beste maatjes. Ze zitten heerlijk de hele dag tegen elkaar te tetteren.  Ik heb Piet in die periode ook een beetje genegeerd zodat ze zich meer op hem zou focussen.

De drie valkparkietjes zitten in een andere kooi. Eentje waar de bodem op heuphoogte zit en die veel makkelijker schoon te maken is voor me. De deur is ook groter en op die manier kunnen ze er ook makkelijker in en uit. Alhoewel… uit gaat vlotter dan in! Nu hun gewiekte vleugels weer helemaal volgroeid zijn vinden ze het blijkbaar fijn om telkens weg te vliegen als ik ze naar hun kooi wil brengen. De kleine duiveltjes!

Ook de bonte boerkes doen het prima! Poppetje had al heel veel pluimpjes tot er een zware storm met donder en bliksem was. Door de schrik heeft ze op een korte tijd alle pluimpjes weer geplukt en moeten we weer van voren af aan herbeginnen. Ik blijf nu dicht in haar buurt als er een onweer is.

Kurt, de oude rosella, is zijn eigen charmante zelf! Als hij me kan bijten, doet hij het. Waarom hij zo boos op me is? Hij is gek op Piet en wil me wegjagen als ik in de buurt kom. Ah, ik vind het helemaal niet erg want ik blijf het een prachtig dier vinden en ik geniet van de geluidjes die hij maakt.

Binnenkort weet “ons Nathalie” van http://nallyspapegaaien.com/  of ze het papegaaienasiel kan verder zetten op een andere, prachtige locatie. Ik hoop van harte dat het lukt en dat ik er een bescheiden steentje mag bijdragen, want ik blijf erbij: mensen met zo’n passie, liefde EN kennis voor en van papegaaien en parkieten  zijn echt nodig.

Een nieuw lid van de vogelfamilie!

Piet mijn eerste grasparkietje bleek toen ze wat groter werd een popje te zijn. Ik heb haar gepapt toen haar vogelouders haar voor dood achterlieten onder het nest. Ze heeft misvormde pootjes (dat zal wel de reden zijn waarom de ouders haar verstoten hebben).

Piet vind het heerlijk om uit de kooi te mogen en ze wil dan de hele tijd bij me zijn. Dat is allemaal heel mooi en fijn maar… aangezien ik nog andere vogels heb en die OOK uit hun kooi willen kan ze niet de hele dag rondfladderen. Als ze dan in de kooi moet hangt ze echt te bedelen aan de zijkant.

Ik vind dat enorm zielig want grasparkieten zijn heel sociaal en hebben nood aan gezelschap. Dus… ondanks mijn besluit om geen vogels bij te nemen heb ik toch maar een maatje voor haar gehaald: Flupke.

Flupke is een jong mannetje dat pas zelfstandig is. Momenteel zit hij nog eventjes apart in een kooi tot ik hem tam genoeg krijg om ze samen in en uit hun kooi te laten.

Het is nog maar dag 2 en Piet toont weinig belangstelling voor hem. Heel normaal want ze ziet mij momenteel nog als “partner”. Voor Flupke is alles nu nog beangstigend: de kooi, de andere vogels en ik. Met geduld wordt het net zo’n tamme schat als de rest van mijn vogels en kan hij lekker samen met Piet samenhokken.

Het belletje…

Vandaag ben ik weer eens gaan shoppen voor mijn gevleugelde vriendjes.Bij mij in de buurt vind je geen Tom&Co of Aveve en nu ik toch met mijn vader naar het ziekenhuis moest was ik toch vlak bij die winkels.

Kanariezaad, parkietenzaad voor groot en klein, australisch zaad voor Kurtje de rosella, pellets en papegaaienzaad voor de gaaitjes en eivoer.

Ik geef mijn vogels geen spiegeltjes maar vandaag kon ik niet weerstaan aan een spiegeltje met bel voor Piet, de grasparkiet. Ook al staat ze tussen de rosella en de grasparkietjes… ik heb toch het idee dat ze wat eenzaam is.

Ja natuurlijk krijgt ze haar vliegtijd en kan ze dan lekker bij me zitten maar als de anderen aan de beurt zijn moet ze weer in de kooi want met haar slechte pootjes is ze niet zo vlug om weg te geraken als er een valkparkiet naar haar uit haalt.

Ik zit het nu al een tijd aan te kijken en ze vindt het speeltje super! Vooral het belletje! Ik hoor nu dus de hele tijd gerinkel… waar ben ik aan begonnen? Hahaha!

Ah, met al die krombekjes in huis en er bovenop nog 2 kanaries bij is er hier altijd leven in de brouwerij, dus het gerinkel zal ook wel wennen

Moeder Natuur

Ik kan hier weinig schrijven wat vogelliefhebbers niet weten. Hoogstens zaken die ze herkennen.

Naar vogelmarkten, dierenwinkels en tentoonstellingen ga ik niet meer omdat ik mezelf ken. Ik heb genoeg vogels maar als ik er eentje zie dat mijn hart steelt word ik hebberig en dat wil ik vermijden.

Ik ben lid van een Facebookgroep voor valkparkietenliefhebbers en telkens ik de foto’s zie van die kleine pluizige balletjes die pas uit het ei gekropen zijn, smelt ik als een pakje boter in de zon.

Met mijn drie valkparkietenmannen komt er hier nooit een nestje en dat is maar best want… ik zou de jongen nooit kunnen weg doen!

Ik geniet van die foto’s en verwonder me steeds over het feit dat er zo n klein perfect diertje uit een ei kruipt. De natuur doet zijn werk en als er vogeltjes niet overleven blijken die meestal toch iets te mankeren.

Ik ondervond het met mijn lieve Piet, de grasparkiet. Ook zij werd uit het nest gestoten en  was op sterven na dood toen ik ze kreeg. Ik heb haar gepapt en het is nu een vrolijke vogel maar… ze heeft wel misvormde pootjes. Iets waar ze in de natuur niet mee zou overleven.

Moeder natuur is keihard maar tegelijkertijd ook o zo mooi!

Auw!

Sedert vorige zaterdag worstel ik met de griep. Ondanks de elastieken benen en de pijn die elke beweging  deed, worstelde ik me uit bed om mijn dieren hun verzorging en aandacht te geven. Dat is het nadeel van alleen wonen natuurlijk.

Deze morgen stond ik op met een houten kop door de koorts en de sinussen die ontstoken zaten. Ik had weinig zin in spelen maar zo zag Nestor het niet. Hij zat al klaar om uit de kooi te komen. Tja, dat manneke weet immers niet dat zijn maatje liever gewoon in bed zou liggen.

Na onze knuffelpartij en mijn koffietje, liet ik hem op de bovenkant van de kooi. Dat is zijn speelterrein. De slimmerik heeft intussen al door dat als hij zich langs de zijkant van de kooi naar beneden laat glijden, ik steevast kom om hem terug naar boven te laten klimmen. Ik wil immers niet dat hij hier beneden op de vloer rondloopt omdat de hondjes hier ook zijn. Niet dat ik bang ben dat de hondjes iets zullen doen aan hem maar eerder omgekeerd!

Hij zat boven op zijn kooi een kartonnen doos te vernielen dus dacht ik dat ik wel even de tijd had om naar het toilet te gaan maar… mijn broek lag nog niet helemaal op mijn voeten of ik hoorde hem glijden langs de spijlen van zijn kooi. Ik riep een krachtige “neen” (wat hij WEL begrijpt als ik er ben) maar meneertje negeerde me. Net alsof hij wist dat ik niet dadelijk kon komen. Hij liep rond op de vloer!

Ik hoorde Fientje mijn oudste hondje even janken, dus die had al een pik gekregen. Ik haastte me met mijn broek nog maar half opgetrokken naar de living. Daar liep hij, kuif omhoog, gelijk een fiere haan! Je zag dat hij behoorlijk opgewonden was. Ik maande de hondjes naar hun mand, gelukkig luisteren die beter!

Ik stapte rustig naar Nestor toe en bood mijn arm om op te stappen maar daar had hij geen zin in! Hij waggelde in typisch kaketoestijl naar de emmer waar zijn pellets in zitten en ging er op zitten. En toen… maakte ik de fout om de emmer met beide handen op te pakken!  Voor ik het besefte hing hij aan mijn linker wijsvinger! Ik kon mezelf wel voor de kop slaan! GEEN linkerhand Jeanine!

Ik loodste Nestor op de emmer naar de bovenkant van de kooi en hij kwam alweer bij me om knuffels te halen. Ik verbeet de pijn en stelde hem gerust en hij ging door met zijn afbraakwerken.

Nadien bekeek ik mijn wijsvinger. Die zal behoorlijk blauw worden want die heeft precies tussen een tang gezeten. Mijn schatje, Nestor, is zich van geen kwaad bewust hahaha!

Leven met een kaketoe in huis

Ik was het leven met papegaaien en parkieten gewoon maar sedert Nestor erbij kwam is dat behoorlijk veranderd! Hij heeft hier zeker het hoogste woord.
Toen ik Nestor ontmoette bij Nathalie kwam hij op mijn schouder maar wilde in feite zo snel naar haar toe. Ik was al heel blij toen ik hem s avonds thuis kon kroelen. De volgende dag kon hij niet vlug genoeg uit de kooi zijn om bij me te komen flodderen.
En onze band is enorm gegroeid op een paar dagen tijd! We zijn stapelgek op elkaar! Telkens de andere vogels “hun” tijd hebben om bij me te zijn moet hij even in zijn kooi maar voor de rest plakt hij gewoon aan me. Hij zit bij me als ik afwas, kasten schoon maak en deze week mocht hij zelfs mee onder de douche met me. Ik hield er wat krabbels op mijn rug en schouders aan over en hij vond het een klein beetje eng. Toch maar beter een stok voor hem! Op die manier heeft hij ook meer grip en kan hij onder de waterstraal wanneer hij dat zelf wil.
Hij heeft een hekel aan linkerhanden. Raar maar waar! Ik probeer het hem langzamerhand af te leren door hem lekkers met mijn linkerhand aan te bieden maar voorlopig denk ik wel goed na wanneer ik dat doe.
Deze morgen besloot ik het karton, waar zijn kooi in had gezeten, in stukken te trekken en samen te binden om die mee te geven met de papierophaling. Samen met Nestor… Hij had de tijd van zijn leven! Elk stukje werd beknabbeld, van de tafel af gegooid en rond gesleurd. Voor mij was het iets minder handig: het touwtje waarmee ik alles aan elkaar wou binden vond hij immers ook leuk.
Heb je ooit al een touw proberen knopen als een kaketoe dat OOK leuk vindt en hij bovendien een hekel heeft aan je linkerhand? Hilarische toestanden!
Zijn favoriete plekje? Op mijn boezem met zijn kopje onder mijn (rechter) hand. Jaja, hij is zeker “de man” hier in huis!

Slim, slimmer, slimst?

Ik heb vogels van alle soorten formaat. De kleinste is Piet, een grasparkiet en mijn grootste “kip” is Nestor, de kaketoe.

Het is opvallend dat veel mensen denken dat de kleine vogels dommer zijn en dus gekooid gelukkig zijn. Hoe slim en interactief een papegaai ook is, ook de kleinsten zijn minstens even slim en houden van alle aandacht die je ze kan geven.

Als je ze aandachtig in het oog houdt dan zie je dat zij spelen, graag bij je willen zijn, enorm genieten van aandacht en even goed nukken hebben.

Piet weet dat als ik s middags eet, het tijd is voor haar om uit de kooi te mogen. Als het eens niet zo is, dan laat zij duidelijk haar ongenoegen merken. Het lijkt of ze klok kan lezen want als ik s morgens de ijskast open trek dan blijft ze rustig maar doe ik dat s middags… dan zit ze al klaar aan het deurtje. Klaar voor haar qualitytime!

En dat is net zo bij alle anderen. Ze weten gewoon wanneer ze (ongeveer) vrij mogen rond vliegen. Ook het protesteren als hun beurt voorbij is hoort daarbij.

Ze worden weinig genegeerd door me, alleen als ze luid gaan schreeuwen om aandacht. Ik zorg dat er speeltjes voor ze zijn als ze in de kooi zitten en varieer regelmatig zodat ze ook in de kooi uitgedaagd worden om dingen uit te proberen.  Ze hebben ieder wel hun voorkeur: de ene gooit met dingen, de ander knaagt graag iets stuk en nog een ander vindt het leuk om in doosjes te kruipen.

Ook al woon ik alleen met mijn dieren, ik ben de hele dag aan het praten. Elk van hen schijnt dat heel fijn te vinden en als ik eens een deuntje fluit krijg ik meteen een heel achtergrondkoor dat mee doet.

Ja, ze zijn slim… allemaal!

Beetje gek?

Ik kan me voorstellen dat ik, voor mensen die geen papegaaien of parkieten hebben, iemand ben die rijp is voor de psychiatrie.

Je moet ook wel een beetje gek zijn om goed met die kromsnaveltje samen te kunnen leven. Het zijn vernielzuchtige, lawaaierige en egoïstische wezentjes, maar ze kunnen ook zo innemend en lief zijn dat een liefhebber al de negatieve kantjes minimaliseert.

Mijn woonkamer staat volledig in het teken van mijn vogels. Overal staan kooien, liggen en staan stokken, eet- en drinkbakjes … en dan spreken we nog niet over de zaadjes en pluimen op de vloer. Er is ook altijd vers fruit en groentjes ter beschikking… voor de vogels!  En als ik op het internet rondstruin dan zoek ik voor 90% websites op waar het over de kwebbelaars gaat.

Tweedehandswinkels kennen me alleen door het feit dat ik er speelgoed ga zoeken voor hen… om te vernielen. Als ik met de auto op de baan ben dan kijk ik niet naar het landschap maar… waar wilgenbomen staan want die takken vinden ze ook fijn om op te zitten en… in mootjes te hakken.

Als ik aan het praten ben dan zie ik mensen soms een zuchten en dan merk ik dat ik al een half uur gepassioneerd zit te vertellen over wat één van mijn troetels deed. Ik verander dan zo vlug mogelijk van onderwerp maar ondertussen zal ik wel al de naam “vogelgek” gekregen hebben.

Mijn dochter heeft “maar” twee papegaaien maar ook bij haar merk ik dezelfde symptomen. Zou het erfelijk zijn?

 

Hormonen!

Als je kleine vogels hebt en hun hormonen spelen op dan wordt dat meestal niet erg gevonden. Ook al hoppen ze op je hand of tegen een voorwerp op,… het is grappig om zien.

Als je echter grotere vogels hebt zoals papegaaien dan ligt het meestal wel anders. Sommigen zijn iets agressiever, anderen willen niet alleen zijn en schreeuwen als hun baasje de ruimte verlaat. Dan spreek ik over vogels die solitair gehuisvest zijn en alleen hun baasje als partner zien.

Hier, ten huize Boema, is het HET moment en blijkbaar zijn al mijn vogels tegelijkertijd hormonaal.

De kanaries zingen tegen elkaar op. De valkparkieten maken meer ruzie met elkaar (de mannen dan). De grasparkiet gaat luid roepen telkens ze me ziet. De bonte boerkes zijn net iets stiller maar hangen in de kooi langs elke kant waar ik me bevind.

Ook Nestor, de kaketoe, heeft last. Hij vind mijn hand “the place to be”. Zodra hij aanstalten maakt om me “zijn pop” te maken,  leid ik hem af met een speeltje. Gelukkig maar, want bij mensen zou dat net andersom werken.

In deze periode probeer ik vooral consequent te zijn maar het is o zo moeilijk om te weerstaan aan een papegaai die jou als “de ware” ziet en zo graag alleen bij je wil zijn. En ik heb hier veel lovers!

Slechte gewoontes worden vlug aangeleerd maar het duurt een hele tijd voor je die terug kan afleren. Dus…. ik moet eventjes weerstaan aan al die liefde en het niveau van aandacht hetzelfde houden als altijd tot die periode voorbij is.

Ik ben gek op elk van hen, met of zonder hormonen maar sssssst… vertel ze dat nu maar even niet.

Het papegaaienasiel

Facebook was voor mij vooral een medium om contact te houden met familie en vrienden.

Door mijn interesse in papegaaien en parkietjes sloot ik me ook aan bij diverse groepen. Verscheiden van die groepen heb ik ondertussen verlaten om de goede reden dat er veel betweterige mensen zaten die het een sport vonden om alles af te kraken wat er gezegd werd. Maar het positieve van die groepen was dat ik zo  Nathalie leerde kennen.

Ik ging haar website bekijken en trok mijn stoute schoenen aan en stelde me kandidaat om te adopteren. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik maar een waterkansje maakte. Tot ik plots van haar de vraag kreeg of ik nog een bonte boerke wilde adopteren. Natuurlijk wilde ik dat!

Onze eerste kennismaking zal ik nooit vergeten. Ik werd er zo warm ontvangen en wat ik zag deed me aan een vogelhemel denken. Grote volières in de tuin waar de vogels alle ruimte hadden. Binnen in huis stonden kooien en speelbomen en het getetter van al die kromsnaveltjes.

Met een lekkere kop koffie hadden we een open en eerlijk gesprek. Nathalie stelde de juiste vragen en ik gaf blijkbaar de juiste antwoorden toen het over de adoptie ging.

Ik denk dat we onmiddellijk een klik hadden door onze gezamenlijke passie voor papegaaien. Ik wil dan ook mijn bewondering voor deze prachtvrouw, en haar gezin, niet onder stoelen of banken steken.

Je moet het maar doen: bijters, schreeuwers, plukkers… zo veel dieren met een probleem opnemen en ermee werken tot hun gedrag weer aanvaardbaar is (voor een mens dan) en ze kunnen geadopteerd worden. Zoeken naar de juiste kandidaat voor het beestje… en dan er afscheid van nemen. Telkens weer opnieuw.

Terwijl we aan het praten waren vroeg ze of ik ook een rosella van 15 jaar oud wilde nemen. Natuurlijk! Ik vertrok dus bij haar met 2 vogels in kooien die ik van haar even in de leen kreeg tot ik eigen kooien aangeschaft had.

Het bonte boerke was een schuw plukkertje dat nu heel langzaam uit haar schulpje komt. Ze krijgt donsjes en die plukt ze niet (tot hiertoe) en ik hoop echt dat ze binnen een paar maanden pluimpjes krijgt. Ze is nog steeds schuw maar accepteert mijn handen in haar kooi als ik eten en drinken geef. Ze begint nu zelfs al eens te roepen als ze me even niet ziet.

De rosella was onmiddellijk thuis! Hij kan het geluid van de microgolf en een elektronische wekker nadoen . Voor hem kocht ik een ruime kooi zodat hij zijn oude dag rustig kan slijten met zo veel vrijheid als mogelijk is. Hij geniet in elk geval zo enorm van zijn douche die hij om de twee dagen van me krijgt dat hij bijna op mijn handen komt zitten.

Ik hield Nathalie op de hoogte van hoe de vogels het hier deden tot ze me vroeg of ik er nog 2 valkparkietjes kon bij hebben. Ik had al mijn Prutske die in een grote kooi zat dus vond ik het wel fijn dat hij er nog vriendjes bij kreeg. Het klikte meteen!

En vorige week informeerde ik over een kaketoe die ter adoptie stond. Nathalie vroeg me of ik eens wilde komen kijken en ja, bij een kop koffie sloegen de vonken over! En zo is mijn grote jongen, mijn velcrovogel, ook hier terecht gekomen. Het was liefde op t eerste zicht zowel voor mij als voor hem.

Mijn vogelfamilie is nu compleet, ( alhoewel er nog wel een grasparkietje of valkparkietje bij kan in de toekomst) maar moest Nathalie me vragen om eentje tijdelijk op te vangen om weer op krachten te komen zou ik onmiddellijk ja zeggen.

Ik bewonder haar werk, haar kunnen en haar passie. Ze helpt mensen om hun papegaai beter te begrijpen, geeft advies en cursussen, en geen vraag is haar te veel.

Haar website: http://nallyspapegaaien.com/

Zondag 26 januari 2014

Ondanks een serieuze migraine-aanval loopt het hier steeds zoals gewoonlijk.

Alle vogels krijgen aandacht, vers voedsel en drinken. Ik heb ondertussen al moeten ondervinden dat ik eerst de bonte boerkes hun vliegtijd moet geven voordat het aan het gras- en de valkparkietjes is. Die kleine duiveltjes willen niet steeds terug in hun kooi!

Deze namiddag was het speeltijd voor Nestor, de kaketoe. Hij had er natuurlijk al uit gemogen maar het spelen is natuurlijk ook heel belangrijk.

Ik besloot dat de beste plaats de tafel zou zijn want op mijn bureau liggen te veel zaken die door zijn sterke snavel onmiddellijk verpulverd zouden worden.

Ik pakte het emmertje met speeltjes die hij meegekregen had van zijn vorige baasje en legde het op de kant om hem te laten kiezen. Hij kroop er helemaal in en speelde kiekeboe met me telkens ik even tegen de wand tikte. Ook toen ik het emmertje rechtop zetten dook hij er in.

Tot… hij plots mijn handtas merkte die ik op de tafel had laten staan! Hij kroop er in en vernielde de twee pakjes papieren zakdoekjes die er in zaten. Toen ik het handvat pakte en omhoog tilde bleef hij gewoon in de tas zitten en scheen het heel leuk te vinden om er in te blijven terwijl ik rondstapte met hem en de tas voorzichtig heen en weer wiegde. Wat een clown!

Tegenover bezoek is hij vrij agressief maar dat zijn al mijn papegaaien. Paco, het bonte boerke, heeft als enige uitzondering mijn dochter graag. Jammer voor het bezoek hihi

And the story goes on…

Na CocoFien en CocoPaco kwamen er nog vogels bij. Prutske, de valkparkiet kreeg onlangs twee geadopteerde soortgenoten: Bambam en Pebbles.
Een ten dode opgeschreven grasparkietje: Piet. Het diertje had misvormde pootjes en was uit het nest gegooid door de ouders. Mijn dochter en ik gaven papvoeding en nu vliegt ook zij (dat is ondertussen gebleken) hier vrolijk rond.
Kurt, de 15-jarige rosella, kwam samen met Poppetje, een derde senegalpapegaai, hier terecht.
Sedert een week is ook Nestor, een naaktoogkaketoe, hier thuis.
Er staan 11 vogels in 9 kooien in mijn woonkamer en nu is het “compleet”
Ik geniet van elk van hen en spendeer het grootste deel van mijn dag aan hun verzorging en de nodige aandacht. Stil is het hier nooit maar als je nooit een parkiet of papegaai gehad hebt heb je geen idee van de vriendschap die je ervan krijgt. Hun gekke manieren brengen je aan het lachen ook al voel je je die dag wat minder.
Als er eens eentje bijt dan weet ik dat het niet hun maar mijn schuld is. Het is de kunst om ze te leren “lezen” en begrijpen en eenmaal je dat door hebt zijn het de aangenaamste huisgenoten.

Kurt

Pebbles en Bambam

Poppetje

Nestor

Vanaf nu kan je hun avonturen (en de mijne) hier lezen!